۶ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۶:۰۲
گروه اندیشه: سید عطاالله مهاجرانی در روزنامه ایران مطلبی نوشته با عنوان «دوصدایی با طعم گلوله یا کلمه!؟» او در مطلب خود با نقد رویکرد تکصدایی و انحصار حقیقت، به بررسی پیامدهای حذف فیزیکی و خشونتآمیز صداهای مخالف در تاریخ معاصر ایران میپردازد. نویسنده با اشاره به تصفیههای خونین درونسازمانی پیش از انقلاب (مانند فدائیان و مجاهدین) و تحولات پس از آن—از جمله ترور سعید حجاریان و خشونتهای سیاسی—نشان میدهد که چگونه اتهامزنی و انحصارطلبی زمینهساز سرکوب و خشونت میشوند. او با تحسین اقدام شجاعانه سازمان فدائیان خلق (اکثریت) در عذرخواهی از گذشته، تقابل نقد و انحصار را تبیین کرده و با بازخوانی تجربه استیضاح خود در مجلس، تنها راه برونرفت از بحرانها و حفظ انسجام ملی در مقاطع حساس را ایجاد فضای آرام، عقلانی و چندصدایی برای گفتوگو میداند. این یادداشت را در ادامه می خوانید:
****
اختلاف نظر و چون و چرا در مباحث راهبردی سیاسی- اجتماعی و نیز فرهنگی همیشه بوده و هست. چنانکه اشاره کردم، مشکل وقتی پدیدار میشود که یک طرف و یک صدا، حقیقت را در مشت خود میبیند یا میانگارد و طرف دیگر را بر باطل و حتی خائن تلقی میکند. آن جوان احساساتی و خام که در مرثیهخوانی، فرمان داد «بر گلوی رئیس جمهور… میکشد و پدر رئیسجمهوری را در میآورد»؛ نشانهای است که یک صدا برای حذف صدای دیگر، چه بسا که دست به تیغ هم ببرد.