برچسب خبرنگاری

رسانه‌ها در قرنطینه هم آنلاین بودند

کرونا معادله زندگی آدم‌ها را بر هم زد و باعث شد آن‌ها سبک و سیاق جدیدی برای ادامه زندگی خود انتخاب کنند؛ زندگی با کرونا و همراهی‌کردن این ویروس مهلک و افسارگریخته که اکنون حدود 9 ماه از شیوع آن در ایران می‌گذرد. از همان ابتدایی که سروکله این ویروس چینی پیدا شد، بسیاری از مشاغل و کسب‌وکارها رکود و ضرر و زیان بسیاری را متحمل شدند و برخی نیز ترجیح دادند برای مدتی آن کسب‌وکار خود را تعطیل کنند. در این میان، اما خبرنگارها و روزنامه‌نگارها و سایر اهالی رسانه از جمله کسانی بودند که از همان ابتدای شیوع بیماری کووید 19 بیکار ننشستند و به تولید محتواهای مختلف در این باره پرداختند؛ برخی‌ پا به میدان گذاشتند و با مراجعه به مراکز و بیمارستان‌هایی که منبع اصلی آلودگی به شمار می‌آمد به تهیه گزارش میدانی پرداختند. کرونا، اما برخی از روزنامه‌نگارها را خانه‌نشین کرد و سبب شد تا آن‌ها به جای حضور در تحریریه‌ها به صورت دورکاری کارشان را ادامه دهند و تجربه جدیدی از روزنامه‌نگاری را تجربه کنند؛ تجربه‌ای که مهری مصور، سمیه مسرور و مینا عباسیان که هر سه از اهالی رسانه هستند، در گفت‌وگو با «اصفهان زیبا» از آن می‌گویند.

دلتنگ تحریریه نه، دلتگ حضور در میدانیم

این روزهای کرونایی تحریریه‌ها خالی‌تر و خلوت‌تر از هر زمان دیگری هستند و در آن‌ها ردپایی از جنب و جوش و تلاش برای ربودن سوژه‌های روز و بکر و پرداختن به آن‌ها قبل از اینکه رقبا به آن دست یابند و سوژه را از آن خود کنند، نیست. هرچند مطبوعات و خبرگزاری‌های اصفهان، حالا چندین و چند سال است که به چنین تحریریه‌هایی تقریبا عادت کرده‌اند و مدیران مسئول و سردبیران برخی از این روزنامه‌ها و نشریه‌ها برای گریز از پرداخت حقوق و حق‌التحریر به خبرنگاران و روزنامه‌نگاران عطای حضور آن‌ها را به لقایشان بخشیده‌اند و ترجیح می‌دهند که صفحات خود را با عکس‌ها و محتواهای اینترنتی پُر کنند و به قول یکی از همین سردبیران، روزنامه‌داری این روزها جای روزنامه‌نگاری را گرفته است، اما وضعیت کرونایی و جولان این ویروس مهارناشدنی معادلات جدیدی را برای مطبوعات و خبرگزاری‌ها به ویژه همان تعداد محدودی که در حوزه تولید محتوا فعال بودند و به عکس و خبرهای دریافتی بسنده نمی‌کردند، رقم زد و باعث شد تا بنا به مصلحت و رعایت پروتکل‌های بهداشتی برخی از آن‌ها از تحریریه‌ها دور شوند و در خانه دورکاری کنند.

خبرنگاران خطرنگار

یکی از گوشه‌های پرطرفدار و پردلهره زندگی خبرنگاری، حضور در بحران‌هاست که با عنوان «خبرنگاری بحران» شناخته می‌شود و بارزترینش حضور در مناطق جنگ‌زده است.

چرا صنعت بازی ایران هنوز سوژه رسانه‌ها نیست؟

خبرنگاری بازی تنها به انتشار اخبار و معرفی بازی‌ها محدود نمی‌شود؛ رسانه می‌تواند با تحلیل، نقد و مطالبه‌گری، یکی از عوامل اثرگذار بر رشد و بلوغ صنعت بازی باشد. با این حال، همچنان این پرسش مطرح است که چرا صنعت بازی ایران به سوژه‌ای جدی برای رسانه‌های تخصصی گیم و خبرنگاران این حوزه تبدیل نشده و روزنامه‌نگاری بازی برای ایفای نقشی مؤثر در توسعه این صنعت، چه مسیری را باید طی کند. به مناسبت روز خبرنگار، این دو پرسش را با جمعی از فعالان رسانه‌ای حوزه گیم در میان گذاشتیم و از آن‌ها خواستیم دیدگاه خود را در قالب یادداشتی کوتاه بیان کنند. آنچه در ادامه می‌خوانید، یادداشت‌ها و دیدگاه‌های این فعالان رسانه‌ای درباره نسبت رسانه و صنعت بازی در ایران است.

در جست‌وجوی اخبار ازدست‌رفته!

اولین روز از تابستان، یعنی ۲۲ ژوئن «روز رسانه مثبت» نام‌گذاری شده است؛ روزی که دستیابی به آن، دست‌کم در یک سال و نیم گذشته‌ای که ایرانی‌ها پشت سر گذاشته‌اند، برای خیلی‌ها آرزو شده است. کرونا و مرگ‌ومیرهای ناگهانی، تصادف‌های گاه‌وبیگاه، حوادث پیش‌بینی‌نشده و… خبر خوب و مثبت را این روزها بدل به کیمیا و نایاب کرده و به همین دلیل نیز جامعه هر روز در معرض حجم زیادی از خبرهای ناخوشایند و منفی قرار می‌گیرد؛ اخباری که باعث تزریق یأس و ناامیدی در بین افراد می‌شود و اضطراب و استرس را افزایش می‌دهد. اما آیا در ایران، اخبار مثبتی برای بازنمایی در رسانه‌ها وجود ندارد؟

خبرنگاری ارزان شده است!

همیشه زمزمه‌هایی درباره شغلم وجود داشت. عزیزان و نزدیکانم گاهی اعتراض‌هایی به شرایط کارم می‌کردند: ساعت کاری بد، کار در روزهای تعطیل مانند سیزده‌به‌در، خستگی‌های زیاد، اضافه‌کاری‌هایی که به خانه می‌کشید و… . اما حالا بعد از آن اتفاق، زمزمه‌ها به فریاد تبدیل شده است.
کم‌وبیش همکاران و مخاطبان رسانه‌ها حالا بعد از گذشت بیش از  40 روز از تصادف اتوبوس خبرنگاران کلیات و برخی جزئیات حادثه را می‌دانند.

آینده‌سازان خبری

خــردادمــاه ۱۳۹۸ بــرای دریافت عــضــویــت کتابخانه سلمان فارسی  مراجعه کردم تا بتوانم ازآنجا کتاب بگیرم و سطح مطالعات خود را بهتر کنم. کمی بعد، مدیر آموزش و مسئول کتابخانه از بچه‌ها برای کار خبرنگاری دعوت کرد. با مشورت خانواده و توافق آن‌ها در کلاس‌های رایگان آموزش خبرنگاری که در کتابخانه گذاشته ‌شده بود، شرکت کردم. مدیر آموزش، سرکار خانم مهندس‌نژاد بعد از طی یک دوره کوتاه‌مسیرهای اولیه و روش خبرنگاری از ما درخواست تهیه اولین نشریه دیواری را کردند. واقعا در آن مقطع، حس بسیار خوبی داشتیم؛ چون باور نمی‌کردیم که می‌توانیم خبرنگار شویم.

تلاش و پرسشگری لازمه خبرنگاری

کارگاه آموزشی نخستین جشنواره تخصصی ورزشی‌نویسان اصفهان با همکاری فرهنگ‌سرای تخصصی رسانه و انجمن خبرنگاران، نویسندگان و عکاسان ورزشی برگزار شد. محمد آقایی‌فرد، مدرس روزنامه‌نگاری ورزشی و برنامه‌سازی تلویزیونی، در این کارگاه با بیان اینکه هر خبری که در رسانه‌تان منتشر می‌کنید، رزومه شما را تشکیل می‌دهد و هر خبر اشتباه به معنای ازدست‌دادن بخشی از مخاطبان شماست، گفت: خبرنگاران موظف هستند سوژه‌های خبری‌شان را درست انتخاب کنند تا اعتماد مردم و مخاطبان خود را از دست ندهند. سوژه و ایده غالبا در معنی تداخل دارند و در نظر اول ایده (Idea) و سوژه (Subject) مفهومی مشابه به نظر می‌رسند؛ اما با کمی دقت درمی‌یابیم که ایده نشانگر زاویه‌دید روزنامه‌نگار نسبت به سوژه است.