برچسب خبرنگاری

وبــیــنــار آمــوزشــی تــیــتــرنویسی در رسانه‌ها با حضور مجید رضائیان، دکترای تخصصی روزنامه‌نگاری، مدرس دانشکده خبر و دانشگاه علوم‌اجتماعی و دانشگاه آزاد تهران مرکز و به همت فرهنگ‌سرای رسانه وابسته به سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان به‌صورت مجازی برگزار شد. مجموعه هشت‌جلدی بررسی اطلاعات در خبر، مجموعه دوجلدی بررسی پیام در خبر، نظرسنجی درباره علل گرایش شهروندان تهرانی به اخبار رسانه‌های خارجی، پژوهش و مطالعه میدانی با تأکید بر رسانه‌های موفق در اروپا و تألیف کتاب تیترنویسی برای نخستین‌بار در روزنامه‌نگاری ایران با نگاهی متفاوت به تیتر؛ برخی از تألیف‌ها و طرح‌های مهم پژوهشی رضائیان است.

همین اول کاری باید اعتراف کنم؛ هفت سال مستمر خبرنگار حوزه اجتماعی بودن، اصلا کار آسانی نیست. آدم از جنس فولاد هم که باشد، هرچقدر هم که عاشق و سرسپرده شغلش باشد، خیلی جاها کم می‌آورد و از پا می‌افتد و دلش یک جهان امنی را می‌خواهد تا در آغوشش پناه بگیرد؛ دنیایی که در آن آن‌قدر قدرت داشته باشد تا بتواند فرجام خوشی برای همه سوژه‌های گزارش‌هایش رقم بزند؛ یکی مثل سمیه 15ساله که به جرم قتل منتظر تقدیر چشم‌به‌در زندان دوخته، یا مثلا آرمان که شیشه عقلش را یک‌باره ربود و باعث شد روی پدر و مادرش چاقو بکشد. مادر مرد. پدر دیگر آن مرد سابق نشد و آرمان به حکم قاضی تا آخر عمر ساکن بخش کرونیک بیمارستان روانی شد، یا مثلا ملیکای پنج‌ساله که زیر شکنجه‌های محمدجواد 40ساله تاب نیاورد و جان باخت، یا مثلا میلاد آروی که آتش وحشی سانچی، امان دیدن اولین فرزندش را نداد.

می‌گوید در نوزده ماه گذشته، بارها بر سر زندگی خود قمار کرده و هر بار انگشت انتقاد به سمتش روانه شده است: «به خطرش می‌ارزد؟» سه بار به کرونا مبتلا شده و روزهای زیادی را در قرنطینه و به دور از خانه و خانواده سپری کرده است. می‌گوید در طول عمر کاری‌اش با انواع و اقسام سوژه‌های عجیب‌غریب مواجه شده و برای انعکاس آن‌ها خطرهای زیادی کرده است؛ کرونا، اما برای او با همه موضوع‌هایی که به تصویر کشیده، فرق داشته است: «کرونا خبررسانی از دل یک بحران ناپیداست؛ بحرانی که معلوم نیست کی از آن سر سلامت بیرون می‌آوریم.»

«قرار تماشا» به دنبال تبیین است: تبیین نظام‌های سیاسی. تماشاگران در این نشست‌ها چگونگی شناخت یک نظام سیاسی را تجربه خواهند کرد.

ما در چنبره‌ای از مشکلات؛ از مشکل کاغذ گرفته تا طراحی، چاپ و توزیع، گیر افتاده‌ایم؛ نشریات فقط ازلحاظ کمی رشد می‌کنند و هرچه بیشتر می‌گذرد، افت کیفی و محتوا، مشهودتر می‌شود.

قصه روز خبرنگار، قصه خنده و گریه هم‌صنفی‌ها برای هم‌صنفی‌ها شده است. داستان گروهی آدم که در روزِ به نامشان راوی گرفتاری‌های خودشان شده‌اند.