اولین روز از تابستان، یعنی ۲۲ ژوئن «روز رسانه مثبت» نامگذاری شده است؛ روزی که دستیابی به آن، دستکم در یک سال و نیم گذشتهای که ایرانیها پشت سر گذاشتهاند، برای خیلیها آرزو شده است. کرونا و مرگومیرهای ناگهانی، تصادفهای گاهوبیگاه، حوادث پیشبینینشده و… خبر خوب و مثبت را این روزها بدل به کیمیا و نایاب کرده و به همین دلیل نیز جامعه هر روز در معرض حجم زیادی از خبرهای ناخوشایند و منفی قرار میگیرد؛ اخباری که باعث تزریق یأس و ناامیدی در بین افراد میشود و اضطراب و استرس را افزایش میدهد. اما آیا در ایران، اخبار مثبتی برای بازنمایی در رسانهها وجود ندارد؟
آیا جامعه ایرانی به شنیدن خبرهای ناخوشایند و منفی عادت کرده است؟ آیا خبر خوب، خبر غمانگیز است؟ منصور ساعی، عضو هیئتعلمی پژوهشگاه علومانسانی و مطالعات فرهنگی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در گفتوگو «با اصفهانزیبا» به این پرسشها پاسخ میدهد. او معتقد است: «در نظام رسانهای ما خبر خوب و بد تعریف نشده یا اصلا استراتژیای برای آن در نظر گرفته نشده است. درواقع این آگاهی اجتماعی در نظام رسانهای وجود ندارد که رسانه مسئولیت اجتماعیاش چیست و بهغیراز اینکه باید مستقل از دولت باشد، چهکارهایی را باید در راستای حفظ مسئولیت اجتماعی و رفاه و آزادیهای اجتماعی انجام دهد تا سلامت جسم و روان مردم حفظ شود.»