برچسب حجت الاسلام صدوق

شأن وجود مبارک ائمه‌اطهار(ع) تشکیل و مدیریت یک حکومت جهانی است و این مؤمنین و محبّین محمد و آل‌محمّد هستند که باید ظرفیت و آمادگی خود را برای همراهی با آن بزرگواران در این مسیر نشان دهند و الا فلسفه‌ی غیبت و ظهور حضرت ولی‌عصر(عج) معنا نخواهد شد. در واقع دین‌داری به «اقامه‌ی کلمه‌ی حق در درگیری با کلمه‌ی باطل» تعریف می‌شود. اگر نسبت به وضعیت کلمه‌ی باطل غفلت شود، نه تنها ناهنجاری‌ها تشدید خواهد شد بلکه در درازمدت، با استحاله‌ی انقلاب اسلامی در تمدّن مدرن، تشیّع از محتوا خالی شده و به یک اسم بدون مسمّا تبدیل خواهد شد.

امروزه به جای این‌که انسان‌ها به پرستش بت‌های سنگی و چوبی وادار شوند، ادعا می‌شود که منشأ حول و قوّه و قدرت، آثار طبیعت است که از طریق روابط علمی کشف شده است. در واقع روح حاکم بر تمامی قرآن، هشدار به امّت‌ها و انسان‌ها برای مبتلا نشدن به کفر و شرک و عدم ورود در این دستگاه‌های ظلمانی است تا خسران در دنیا و آخرت در امان بمانند و این در حالی است که نتیجه و پیامدِ مدل اداره‌ی غربی و نقطه‌ای که این ماشین، جوامع را به سوی آن نقطه می‌برد، همان کفر و شرک جدید است که در بیان حضرت امام و مقام معظم رهبری، بت‌پرستی مدرن و جاهلیت مدرن نام گرفته و بر ضرورت مقابله‌ی امّت اسلامی با آن تأکید شده است.

هیچ دولتی تاکنون نتوانسته مشکل تورّم را حل کند و در آینده نیز، هر دولتی با هر گرایشی بر سرکار بیاید، در رفع این ناهنجاری ناتوان خواهد بود زیرا برای شناخت این مسأله یا از محاسبات کارشناسی موجود در اقتصاد کلاسیک پیرامون تورّم و گرانی استفاده می‌کند و یا بر اساس توجه به احکام فردی در رساله‌های عملیه سعی در حل مشکل خواهد داشت...

انقلاب اسلامی در بخش فرهنگ، با دو سنخ از اعتقادات مواجه است؛ یکی همه چیز را به این دنیا محصور می‌کند و دیگری، دنیا را تابعی از آخرت قرار می‌دهد. یعنی از یک‌سو، یک هویّت مادّی در جامعه شکل می‌گیرد که مبتنی بر «تحصیل و اشتغال» است و از سوی دیگر، یک هویت مذهبی ـ اعمّ از سنّتی یا انقلابی ـ به وجود می‌آید که فاقد ساختار برای «انگیزش و پرورش و گزینشِ» متناسب با خود است و عملاً حضور کم‌رنگ‌تری در عرصه‌ی عینیت پیدا می‌کند. لذا هرج و مرج در عرصه‌ی فرهنگ پدید آمده و آنچه در عمل محقق می‌شود، «ملوک‌الطوائفیِ فرهنگی» است.

نتیجه‌ ناتوانی حوزه‌های علمیه از ارائه‌ی مدل مشارکت الهی و غفلت دانشگاه‌ها از پیامدهای سیاست مادّی، این است که مردم در هنگام انتخابات و راهپیمایی‌ها به حضور در صحنه دعوت می‌شوند اما پس از آن تا انتخابات و راهپیمایی بعدی، بستری برای مشارکت عموم فراهم نمی‌شود و ملّت نیز به ناچار به سراغ زندگی روزمرّه‌ی خود می‌روند و در معرض شبهات ضد انقلاب قرار می‌گیرند. چالشی که در عرصه‌ سیاسی پدید آمده، قبض و بسط و درگیری بین «جمهوریت» و «مولویت» است.

نوآوری حضرت امام در دکترین سیاسی، امنیتی، دفاعی بر پایه‌ «نهادسازی» جدید استوار شد و الا در صورت پی‌گیری عرف متداول غربی در امر سیاست، نیازی به طرح ولایت مطلقه‌ فقیه، شورای نگهبان، کمیته‌های انقلاب اسلامی، جهادسازندگی، سپاه پاسداران و... نبود، اما تشکیل این نهادها در قانون اساسی باعث شد تا زمینه برای ایجاد یک راه جدید در عرصه‌های سیاسی و دفاعی و امنیتی و عدم تبعیت از عرف جهانی در امور پیش‌گفته و حفظ انقلاب در برابر طوفان توطئه‌ها و حوادث فراهم گردد. این تدبیر حیاتی به جای آن‌که محدود شده و یا حتی به ادغام نهادهای انقلابی تبدیل شود، باید توسعه پیدا می‌کرد و از صحنه‌های سیاسی و امنیتی و دفاعی فراتر می‌رفت و به تمامی عرصه‌ها تعمیم داده می‌شد.

راهکار کوتاه‌مدّت با توجه به چالش بین «محتوای الهی» و «سخت‌افزارها و نرم افزارهای مادّی»، پیشنهاد تعمیم نهادسازی انقلابی به تمامی عرصه‌های اداره‌ی کشور را مطرح می‌کند. در نتیجه، دو شیوه‌ی مدیریتی در نظام اسلامی جریان می‌یابد که وجود هر دو ضرورت دارد اما باید تحت یک قرارگاه مشترک اداره شده و به هماهنگی برسند. یعنی به دلیل مقابله‌ی انقلاب اسلامی با نرم افزارهای مادّی، مدیریت بخش‌های نرم‌افزاری به نهادهای انقلابی سپرده می‌شود اما از آن‌جا که بخش سخت‌افزاری در زندگی مردم و ساختارهای نظام حضور پیدا کرده است، مدیریت آن به عناصر و ساختارهای کلاسیک واگذار می‌شود.

قدم اول در راهکار میان‌مدّت، توقف حرکت به سوی رفاه دائم‌التزاید در الگوی مصرف عمومی است تا امّت دینی از همّ و غمی که کفار صرف دستیابی به دنیای بهتر می‌کنند، فاصله بگیرد. اما در «الگوی مصرف صنفی» به تبع موضوع آن، باید به بررسی کارشناسی پرداخت. یعنی بر اساس تأمین نیازهای عمومی در سطح موجود از رفاه، باید معیّن کرد که کدام نیازهای صنفی برآورده نشده و باید زمینه‌ی واردات و بومی‌کردنِ آن را فراهم نمود.