برچسب حجت الاسلام صدوق

راه تغییر وضع موجود آن است که حوزه‌ها به جای اکتفاء به «پاسخگویی به مسائل مستحدثه» مطالبه‌ امام خمینی در درس حکومت اسلامی در سال 1348 را که همانا تبیین روش‌های تحقق فقه در زندگی اجتماعی بود، به عنوان موضوع پژوهش و تحقیق خود قرار دهند و همزمان به آسیب‌شناسی راه‌حل‌هایی بپردازند که تاکنون برای آن مطالبه‌ حیاتی ارائه شده است.

حضرت امام(ره) طبق فرهنگ انبیاء و رفتار الهی و اخلاقی آنان، در ابتدا به نصیحت شاه پرداخت تا با دین و مذهب بازی نکند و کشور را به کفار و اجانب نفروشد و ملّت را به نوکری برای آنان تبدیل ننماید و بیت‌المال را هدر ندهد. اما پس از آن که این نصائح با تهدید و قتل و ارعاب و تبعید خود از سوی رژیم طاغوت مواجه شد، با مظلومیت و شهادت‌طلبی به راه خود در برابر دستگاه‌های امنیتی و نظامی و سیاسی و رسانه‌ای ـ که قدرت هر حکومتی به آنها وابسته است ـ ادامه داد.

در دوران غیبت، این علمای شیعه هستند که با رهبری امّت محمّد و آل‌محمّد، ظرفی برای نزول آیات الهی قرار می‌گیرند و احادیثی همانند «علماء امتی افضل من انبیاء بنی‌اسرائیل» بر همین اساس تحلیل می‌شوند. اعتقادات شیعه باید بر مبنای «عقل عملی» استوار گردد تا خداپرستی و توحید به صورت عینی و کاربردی و در «درگیری با کفر و نفاق برای اقامه‌ی کلمه‌ حق» تعریف شود.

حضرت امام هیچ‌گاه نپذیرفت که از طریق دعوت متدینین به شرکت در انتخابات، وارد صحنه‌ درگیری با شاه شود یا به فعالیت‌های فرهنگی متداول بپردازد، بلکه بر اساس روح قرآن، مبارزه را برای درگیری با قدرت عینی کفر و اعلاء کلمه‌ توحید و حفاظت از اعتقادات امت اسلامی دنبال می‌کرد، زیرا کفر کار خود را تنها با مباحث نظری پیش نبرده بلکه یک جامعه را بر محور اهواء سامان داده بود.

در بُعد فرهنگی، چه غرب به سردمداری شاه و چه شرق به پیشتازی کمونیست‌ها و حزب توده، بر فرهنگ مذهب حمله‌ور بودند. در مقابله با این تهاجم، جریان فرهنگی و مذهبی غالباً اعتقاد داشت تا زمانی که مردم بصیرت پیدا نکنند، تکلیفی برای قیام وجود ندارد و یا قیام به پیروزی و موفقیت نخواهد رسید. اما راهی که توسط حضرت امام طیّ می‌شد، یک مسیر کاملاً سیاسی‌ـ اعتقادی و مبتنی بر موضع‌گیری علنی در مقابل مظالم شاه و افشاء رفتار کفرآمیز رژیم با اتّکال به قدرت غیبی و الهی بود.

هرگاه عزاداری‌ها رنگ و بوی سیاستِ الهی بگیرند، گره از کارها باز خواهد شد؛ امام خمینی‌ از این سرمایه‌ فرهنگ تشیّع، استفاده کرد و به محرّم و عاشورا که حیات مذهب شیعه را رقم زده بود، تکیه نمود؛ به همین دلیل، هم قیام 15 خرداد در محرّم شکل گرفت و هم عزاداری محرّم سال 1357 به تظاهراتی تبدیل شد که ضربه‌ آخر را بر رژیم وارد کرد و شاه را از کشور فراری داد. حتی سال‌ها بعد و در دوران فتنه‌ 88، این نور عاشورا بود که طومار فتنه را در هم پیچید و حماسه‌ 9 دی را رقم زد.

شاخصه‌ اصلی در «مردم‌شناسیِ ایرانیان»، تبعیّت از ائمّه‌ معصومین و نوّاب عامّ آنان است. جمهوریت و دموکراسی برای نظام اسلامی نباید به معنای غربی آن منصرف شود؛ بلکه با هدف خدمت به اسلام است و نه برای رفاه و تنوّع و تلذّذ! آنچه در این دنیا موضوعیت دارد، دفع هوای نفس است که مظهر اجتماعی آن در قدرت کفار تجلی یافته و در قالب مستکبرینی چون امریکا و انگلیس و... در مقابل مؤمنین قرار گرفته است.

اگر حضرت امام شعار «یا شرقی؛ یا غربی» را پیش می‌گرفت و آرمان‌های مردم را به نحوی مادّی تعریف می‌کرد و مسئولیت اصلیِ حاکمیت را تأمین زندگی مادّی مردم می‌دانست، آنگاه هماهنگی و تبعیت با یکی از بلوک‌های قدرت برای تهیه‌ی «سرمایه، تکنولوژی و علمِ» مورد نیاز یک حکومت ضرورت می‌یافت. اما این بدان معنا بود که نظام جمهوری اسلامی، با مبنا قراردادن تکامل مادّی، تکامل معنوی را قربانی رفاه و تنوّع و دنیاپرستی کرده که این امر بر خلاف شعارهای قیام و انقلاب اسلامی بود.