برچسب توسعه علمی

درصورت تداوم اصلاحات ایران بالاتر از متوسط جهانی و رقبای خود بود / ایران، عربستان و ترکیه: کدام بهترند؟ / افول آزادی‌ها، رفاه اقتصادی را به مسلخ برد

 گروه اندیشه: دکتر مجتبی لشکربلوکی، با استناد به داده‌های بین‌المللی اندیشکده شورای آتلانتیک و شاخص دموکراسی اکونومیست، به ارزیابی جایگاه ایران در دو مؤلفه حیاتی «آزادی چندبعدی» (شامل ابعاد سیاسی، اقتصادی، حقوقی و حقوق زنان) و «کامیابی چندبعدی» (رفاه، درآمد، سلامت، آموزش و محیط زیست) در مقایسه با متوسط جهانی و رقبای منطقه‌ای پرداخته است. بر اساس این داده‌ها که در کانال تلگرامی او منتشر شده، ایران در انتهای سال ۲۰۲۵ با کسب رتبه ۱۵۷ در شاخص آزادی و رتبه ۸۸ در شاخص کامیابی از میان ۱۶۴ کشور، در وضعیتی به‌مراتب پایین‌تر از عربستان و ترکیه قرار گرفته است. بررسی روند بیست‌ساله نشان می‌دهد که ایران بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ با نرخی بالاتر از منطقه و جهان در حال رشد و تجربه بهبود نسبی بود؛ به طوری که اگر همان مسیر تداوم می‌یافت، امروزه بالاتر از متوسط جهانی و رقبای خود ایستاده بود. با این حال، تحلیل زمانی داده‌ها آشکار می‌سازد که ابتدا افت در شاخص آزادی آغاز شد و به دنبال آن با تشدید تحریم‌ها و سوءتدبیرها، شاخص کامیابی نیز دچار افت و درجا شد. متقابلاً، نوسانات نزولی ترکیه و رشد تدریجی عربستان، دستخوش تغییرات راهبردی شده است. در نهایت، متن با رد نظریه‌های ناامیدکننده مبتنی بر «امتناع توسعه» یا «ناکارآمدی ژن ایرانی»، اثبات می‌کند که موفقیت‌های گذشته نشان‌دهنده پتانسیل بالای توسعه‌پذیری ایران است و کلید خروج از بحران کنونی، تنها در حسن تدبیر، ثبات‌بخشی به سیاست‌های داخلی و بازسازی روابط خارجی نهفته است.

با رویکرد به خاتمیت، توسعۀ مدرن جامعه مسلمانان عملی واجب است / «تاریخمندی توسعه» از نگاه هشام جعیط

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین  هشام با این رویکرد و با باور به خاتمیت اسلام معتقد است عصرانی شدن دین خاتم که در ذات تاریخیت آن نهفته، توسعۀ مدرن جامعه و دولت مسلمان را عملی واجب می‌داند. این کنش ضروری جز با حذف سلطۀ تاریخ از اندیشۀ دینی و طبعا ایجاد تعادل میان «هویت اسلامی» و «جهانی شدن» ممکن نیست.

نقد روزنه گشایی فراستخواه؛ از «نبوغ بقا» تا تسلیم در برابر قدرت/ آیا کنشگری مرزی نجات‌بخش ایران است؟/ وقتی «وفاق ملی» به رتوش وضع موجود بدل می‌شود

 گروه اندیشه: روزنامه شرق به قلم بهاره بیات، مقاله ای منتشر کرده، در باره نظریه کنشگری مرزی مقصود فراستخواه و کارکردهای سیاسی آن. بیات در مقاله خود  به نقد نظریه «کنشگران مرزی» مقصود فراستخواه می‌پردازد؛ نظریه‌ای که تداوم حیات و نوسازی ایران را نه حاصل شورش‌های توده‌ای یا اراده مستبدان، بلکه مرهون عملکرد نخبگانی می‌داند که در فضای خاکستری میان «دیوان حکومتی» و «ایوان اجتماعی» روزنه‌گشایی کرده‌اند. از نظر بیات فراستخواه با تلفیق مفاهیم نورث، عجم‌اوغلو، گیدنز و رورتی، این الگوی رفتاری را نوعی «نبوغ بقا» و عقلانیت تدریجی برای تبدیل مطالبات عمومی به ساختارهای مدنی تلقی می‌کند. با این حال، مقاله با تحلیل بیانیه‌های «روزنه‌گشایی» و دکترین «وفاق ملی»، نشان می‌دهد این رویکرد در مقام عمل دچار فروپاشی متدولوژیک شده است. این نظریه با تقلیل سیاست به محاسبات فنی، ترجیح ثبات بر تغییر و چشم‌پوشی از نابرابری‌های بنیادی، «امر سیاسی» را حاشیه‌نشین می‌سازد. در نهایت، از نظر بیات، کنشگری مرزی به‌جای گشودن افق‌های رهایی و ایجاد نهادهای فراگیر، به توافق‌های پشت‌پرده میان الیت حاکم، توجیه انفعال و تکنوکراسی نئولیبرالی برای اداره بوروکراتیک بحران‌ها سقوط کرده است. در ادامه این مقاله را می خوانید:

گسترش علم مهم‌ترین بخش توسعه‌یافتگی جامعه است

عضو هیئت‌علمی دانشگاه آزاد اسلامی با بیان اینکه مهم‌ترین بخش توسعه‌یافتگی در جامعه، توسعه علمی است، گفت: توسعه تکنولوژی، اجتماعی، حقوقی، بهداشتی و... هزینه‌های زیادی را شامل می‌شوند؛ اما توسعه علمی کم‌ترین هزینه را دارد.

نقد الگوی آمریکایی و رازگشایی از فرهنگ درس در ژاپن/ مدرسه های نمره‌محور، مجرمان آینده را می‌سازند/ ناتوانی اصلاحات غربی در نابودی هویت بومی ژاپن

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل سرویس دین‌واندیشه ایبنا، الهام عبادتی نوشت: کمتر موضوعی در حوزه تعلیم و تربیت به اندازه نسبت «رقابت» و «همکاری» محل مناقشه بوده است. از یک سو، نظام‌های آموزشی مدرن، به‌ویژه در جوامع صنعتی، سال‌ها بر این باور استوار بوده‌اند که رقابت، انگیزه پیشرفت، نوآوری و موفقیت فردی را تقویت می‌کند. از سوی دیگر، پژوهش‌های جدید در روان‌شناسی تربیتی، جامعه‌شناسی آموزش و مطالعات فرهنگی نشان داده‌اند که یادگیری پایدار، پرورش مهارت‌های اجتماعی و شکل‌گیری شخصیت، بیش از آنکه محصول رقابت فردی باشند، در بستر همکاری، مشارکت و تعامل جمعی شکل می‌گیرند.