برچسب توسعه علمی

وزیر علوم: ظرفیت ایرانیان خارج از کشور برای توسعه علمی باید به کار گرفته شود

شفقنا- وزیر علوم، تحقیقات و فناوری با تاکید بر اینکه باید از ظرفیت ایرانیان خارج از کشور که دل در گرو ایران دارند، حداکثر استفاده را برد، گفت: همکاری‌های آموزشی، پژوهشی و فناورانه با ایرانیان خارج از کشور عملیاتی می‌شود.

سیلیکن ولیِ تهران؛ این ایران نسل Z مگر متوقف شدنی است؟ / آینده ایران را این دانش آموزان می سازند

گروه اندیشه: دکتر محمدرضا اسلامی استاد دانشگاه در کانال تلگرامی خویش، گزارشی منتشر کرده از یک برنامه در هتل لاله تهران که محور آن «توسعه مهارت» در نوجوانان نسل Z ذکر شده‌ است. از نظر اسلامی «اینکه بچه‌ها از این سن به فکر کسب «مهارت» باشند و از همین سن به فکر این باشند که آیا می‌توانم «در قالب کار گروهی» یک فعالیت اقتصادی در بازار ایران/منطقه داشته باشم؟» موضوعی جالب توجه بود» که از نظر اسلامی، چشم انداز سلیکون ولی تهران را در افق نمایان می کرد. این گزارش را در ادامه می خوانید:

جدال با ساختارهای متحجر/ روایت فراستخواه از ریشه‌های موفقیت و ناکامی نهاد علم در ایران / چرا داستان شکست‌های‌مان را روایت نمی‌کنیم؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، روابط عمومی انتشارات موسسه، در معرفی کتاب «جستارهای آموزشی عالی، دانشگاه و علم ورزی ایرانی» چنین نوشته است:

هشدار این اخترشناس در باره آینده / تمدن انسانی از منظر فناوری و مسئولیت جهانی؛آینده محصول انتخاب امروز/ نه خوش‌بینی ساده‌لوحانه و نه بدبینی آخرالزمانی

 به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، الهام عبادتی در سرویس دین‌واندیشه ایبنا نوشت: در دهه‌های اخیر، بحث درباره آینده بشر از محدوده داستان‌های علمی‌تخیلی خارج شده و به یکی از مهم‌ترین حوزه‌های پژوهش در علوم طبیعی، علوم اجتماعی و سیاست‌گذاری جهانی تبدیل شده است. تغییرات اقلیمی، گسترش هوش مصنوعی، پیشرفت زیست‌فناوری، تهدیدهای هسته‌ای و حتی احتمال گسترش حیات انسان به خارج از زمین، همگی موضوعاتی هستند که دیگر صرفاً فرضیه‌هایی دور از ذهن نیستند، بلکه به مسائل واقعی قرن بیست‌ویکم بدل شده‌اند. در چنین فضایی، کتاب «درباره آینده؛ چشم‌اندازهای بشریت» نوشته مارتین ریس به ترجمه علیرضا حسنی که به تازگی از سوی انتشارات فرهنگ نشر نو منتشر شده، جایگاهی ویژه پیدا می‌کند؛ زیرا نویسنده نه فیلسوف است، نه آینده‌نگار حرفه‌ای و نه نویسنده داستان‌های علمی‌تخیلی، بلکه یکی از برجسته‌ترین اخترفیزیک‌دانان معاصر است که با اتکا به داده‌های علمی، آینده تمدن انسانی را از زاویه‌ای واقع‌گرایانه بررسی می‌کند.

گلایه اطهاری از عدم درک مفاهیم بنیادین توسعه دانش بنیان در ایران/ پروژه‌های هوشمندسازی شهری در بن‌بست ماندند/انحراف از طرح جامع ۱۳۸۶ به کشور آسیب زد

گروه اندیشه:کمال اطهاری، پژوهشگر اقتصاد سیاسی، در گفت و گویی که روزنامه ایران (سهیلا یادگاری) با او انجام داده، در واکنش به طرح «شهر لجستیک هوشمند» هیئت دولت، آن را ادامه‌ای بر ایده‌های مغفول‌مانده در طرح جامع ۱۳۸۶ تهران و طرح توسعه شیراز (۱۳۹۸) می‌داند. به باور اطهاری، علت اصلی ناکامی این پروژه‌ها، خطاهای بنیادی مفهومی و عدم درک درست از «شهر هوشمند» و «لجستیک» است؛ موضوعی که لجستیک را صرفاً معادل حمل‌ونقل و ترانزیت فیزیکی تلقی کرده و از نقش آن در پیوند کانون‌های دانش‌بنیان با «زنجیره جهانی ارزش» غافل شده است. اطهاری با نقد انحراف منطقه ۲۲ تهران از «تکنوپولیس» به مراکز تجاری، تأکید دارد که شهر هوشمند مستلزم دو بالِ «مشارکت دموکراتیک شهروندان» و «شبکه‌سازی کارآمد ارتباطی-اقتصادی» است. اقتصاد واردات‌محور، اتکای مفرط به درآمدهای نفتی و شکاف عمیق ارزبری تهران در مقایسه با شهرهایی چون سئول، انگیزه گذار به اقتصاد دانش‌محور را از بین برده است. در نتیجه، اولویت‌دادن به پروژه‌های زودبازده، تغییر رویه‌های مدیریتی و عدم شکل‌گیری زنجیره داخلی ارزش، نه‌تنها بستر رقابت‌پذیری جهانی را مسدود کرده، بلکه کشور را در مواجهه با شوک‌های خارجی و تحریم‌ها آسیب‌پذیرتر ساخته است. این گفت و گو را در ادامه می خوانید: 

چگونه جنبش‌های خیابانی آزادی را قربانی می‌کنند؟ / چه نوع اعتراضی تسهیل گر دموکراسی است؟

گروه اندیشه: داود نجفی نویسنده و مترجم و پژوهشگر در سایت پویش فکری توسعه، با نگارش مطلبی در باره ریشه یابی رابطه میان اعتراضات سیاسی و فرایند گذار به دموکراسی، نگاه ساده‌انگارانه و خطیِ «اعتراض به مثابه موتور حتمی دموکراسی» را به چالش می‌کشد.او با تکیه بر آراء چارلز تیلی و نانسی برمئو، در مطلب خود تبیین می‌کند که کنش جمعی پدیده‌ای ذاتاً دموکراتیک یا ضددموکراتیک نیست، بلکه شکلی از بسیج سیاسی است که آثار آن کاملاً تابع ظرفیت نهادهای میانجی، رفتار نخبگان و زمینه تاریخی جوامع است. در یک‌سو، اعتراضات مردمی با افزایش هزینه اقتدارگرایی، تعمیق حقوق مدنی و تغییر موازنه قدرت، بسترساز حاکمیت مردم شده‌اند. اما در روی دیگر سکه، برمئو نشان می‌دهد که چگونه اعتراضاتِ مدیریت‌نشده در غیاب احزاب و نهادهای مدنیِ قوی، با ایجاد بی‌ثباتی، رادیکالیزه‌شدن فضای سیاسی و هراس از خشونت، ادراک شهروندان را نسبت به ناکارآمدی دموکراسی تغییر می‌دهند؛ وضعیتی که تمایل جامعه به «امنیت و نظم» را جایگزین «آزادی» کرده و جاده‌صاف‌کنِ مداخلات نظامی یا ظهور اقتدارگرایی جدید می‌شود. در نهایت، متن تأکید می‌کند که مسئله اصلی، نه خودِ حضور در خیابان، بلکه نحوه تأثیر اعتراضات بر موازنه نیروها و توانایی ساختارهای نهادی در جذب و تبدیل مطالبات خیابانی به اصلاحات پایدار است. این مطلب را در ادامه می خوانید: