۳۱ تیر ۱۴۰۵ – ۱۸:۰۲
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل سرویس دینواندیشه ایبنا، الهام عبادتی نوشت: کمتر موضوعی در حوزه تعلیم و تربیت به اندازه نسبت «رقابت» و «همکاری» محل مناقشه بوده است. از یک سو، نظامهای آموزشی مدرن، بهویژه در جوامع صنعتی، سالها بر این باور استوار بودهاند که رقابت، انگیزه پیشرفت، نوآوری و موفقیت فردی را تقویت میکند. از سوی دیگر، پژوهشهای جدید در روانشناسی تربیتی، جامعهشناسی آموزش و مطالعات فرهنگی نشان دادهاند که یادگیری پایدار، پرورش مهارتهای اجتماعی و شکلگیری شخصیت، بیش از آنکه محصول رقابت فردی باشند، در بستر همکاری، مشارکت و تعامل جمعی شکل میگیرند.
کتاب «رقابت یا همکاری؟» نوشته تاکه او دوای، کاترین لوئیس، یوکی کو سوگا و یوشی یوکی ماتسودا و ترجمه محمدرضا سرکارآرانی، نائومی شیمیزو و تویوکو موریتا که توسط نشر نی منتشر شده، در متن همین گفتوگوی جهانی قرار میگیرد و میکوشد با مقایسه فرهنگ آموزشی ژاپن و آمریکا، به این پرسش بنیادین پاسخ دهد که مدرسه موفق، چه انسانی را پرورش میدهد.
این کتاب را نباید صرفاً اثری درباره نظام آموزشی ژاپن دانست. نویسندگان آن در پی معرفی یک الگوی آموزشی یا ارائه مجموعهای از توصیههای تربیتی نیستند، بلکه میخواهند نشان دهند آموزش، پیش از آنکه مجموعهای از روشهای تدریس باشد، پدیدهای فرهنگی است. کلاس درس تنها محلی برای انتقال دانش نیست؛ فضایی است که در آن ارزشهای اجتماعی، شیوههای تعامل، نگاه به موفقیت، مسئولیتپذیری و حتی تصور انسان از خود و دیگران شکل میگیرد. از این منظر، پرسش «رقابت یا همکاری؟» در واقع پرسشی درباره نوع جامعهای است که نظام آموزشی در پی ساختن آن است.