برچسب امام علی

کتاب «مقتل الامام امیرالمومنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام» با ترجمه محمود مهدوی دامغانی توسط انتشارات قدیانی منتشر و راهی بازار نشر شد.

اسم پیغمبر(ص) بر روی منبرها کم کم ترک و ممنوع شد. لعن علی(ع) بر منبرها اجباری شد و حب علی یک جرم سیاسی شد. استفاده از ظرف طلا، انگشتر طلا و لباس حریر که اسلام بر مردان، حرام کرده بود و یک علت آن هم این بود که اینها تیپ لباس و اخلاقیات اشرافی و سرمایه‌داری است و اخلاق طبقاتی ایجاد می‌کند، دوباره رایج شد.

پس هنگامی که این قوم (عرب) راه ارتداد پیش گرفت، ترسیدم به اسلام آسیب وارد شود. پس دیدم این کار (سکوت) عظیم تر است از واگذاری ولایت و حاکمیت چندروزه بر شما.

کعب‌الاحبار، هنگام مرگ تورات تحریف‌نشده‌ای را که همراه داشت، فرستاد تا به دریا انداخته شود. او هنگام حیات، یهودی‌بودن خود را مخفی نمی‌کرد و بین مردم مسلمان تورات می‌خواند و از تلمود خبر می‌داد با این‌وجود به‌عنوان شیخ علمای اسلام محسوب می‌شد!

در زد و خوردی که بین مرحب و امام علی (ع) اتفاق افتاد، حضرت با ۲ ضربه شمشیر، مرحب را به زمین انداخت و یهودیان دیگر که چنین‌ دیدند، فرار کرده و به داخل قلعه رفتند. در قلعه را نیز از پشت بستند تا علی (ع) نتواند وارد شود. 

خدای من، اگر خواسته نَفسم (خواهش های درونی ام) را برآورده ام، اکنون در باغِ پشیمانی بسر می برم (و از گذشته خویش پشیمانم).

پس از رسیدن محمد بن حنفیه به نزد امام (ع)، حسن بن علی (ع) پیش رفت و نیزه و علم سپاه را گرفته و به سمت شتر حمله برد. امام حسن (ع) موفق شد خود را به شتر رسانده و پاهای ناقه سرخ‌موی جمل را پی (قطع) کرده و شتر را بخواباند.

مغیره و مروان بن حکم ازجمله کارگزاران معاویه بودند که دشنام زیادی به امام علی (ع) می‌دادند؛ طوری‌که امام حسن (ع) روزی در پاسخ به دشنام‌گویی‌های مروان گفت: «خداوند پدرت را به زبان رسول خدا (ص) لعن کرد در حالی‌که تو در پشت او بودی؛ آن‌جا که رسول خدا فرمود خداوند حکم بن ابی‌العاص و فرزندانش را لعنت کند!»