برچسب امام علی

معاویه هزینه عجیبی کرد تا نام ابن‌ملجم بین مردم زنده بماند. او ۴۰۰ هزار درهم پرداخت کرد تا سمره بن جندب، آیه «و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضات الله» را که در شان امیرالمومنین (ع) نازل شده بود، به نفع ابن‌ملجم و ضرر امام علی (ع) تفسیر کند.

امیر مومنان علی(ع) چنین فرمود: "هنگامی که مردم زمین به گناهان مشغول شده و زشتی ها را انجام دهند، خداوند اراده می کند اهل زمین را عذاب کند؛ اما هنگامی که به پیرانی بنگرد که برای رفتن به نماز گام برداشته و کودکانی که قرآن می آموزند، (عذاب را) از آنان به تاخیر می اندازد".

امیر مومنان علی(ع) نیز روانه خیبر شده و پس از اتمام حجت با آنان، نبرد آغاز گردید و حارث برادر مرحب جلو آمد تا با لشکر اسلام مبارزه نماید. او به دست امام علی(ع) کشته شد و پیکر بی جانش بر زمین افتاد. مرحب که مرگ برادر او را خیلی آشفته ساخت، در حالی که غرق در سلاح بود، آمد

اشعث بن قیس و جریر بن عبدالله را از کینه‌توزان نسبت به امیرالمومنین (ع) می‌دانند. اشعث چنان رابطه تیره‌ای با امام علی (ع) داشت که حتی آن‌حضرت را تهدید هم می‌کرد. امام (ع) گاهی پاسخ او را داده و می‌گفت: «مرا به مرگ می‌ترسانی؟ از مرگ باکی ندارم.» سپس دستور داد برای دستگیری او غل و زنجیر بیاورند که با تقاضای دیگران از اشعث گذشت. 

تصور کنیم لشکر امام علی(ع) به سخنان حضرت گوش فرا داده و به جای پذیرش حکمیت و سازش با معاویه، صبر و استقامت به خرج داده و جنگ را تا پیروزی بر لشکر معاویه ادامه می دادند، این بحران برای همیشه حل می شد، معاویه و عمرو یا کشته شده و یا اسیر می شدند و فرزند ابی سفیان هرگز فرصت نمی یافت...

"از کسانی که پیش از شما بودند، عبرت گیرید؛ پیش از آنکه آیندگان از شما عبرت گیرند. دنیای نکوهش شده را رها کنید، چرا که شیفتگان علاقمندتر از شما را رها کرده است".

در جنگ پرماجرای صفین که سرانجام به حکمیت کشیده شد و ظلم دیگری علیه حق صورت پذیرفت، لشکر باطل با یک دسیسه عجیب قرآن‌ها را بر سر نیزه کردند و مردم ساده‌لوح به خاطر نشناختن حق، شمشیر بر شاهرگ امیر مومنان (ع) گرفتند و گفتند ما با قرآن جنگ نداریم. هرچه حضرت  فریاد زد قرآن ناطق هستم، کسی گوش نمی‌داد! حال سوال این است اگر این‌مردم تا این‌حد برای قرآن احترام قائل بودند، چرا در کربلا این‌حرمت را حفظ نکردند؟