برچسب امام علی

نگاه امیرالمؤمنین علیه السلام به حکومت، نگاهی الهی است؛ نگاهی که با نگاه دنیا مدارانه و قدرت محورانه به حکومت تفاوت اساسی دارد. امام علی علیه السلام جهان را آفریده حضرت حق و خدا را مالک مطلق هستی می داند؛ خداوندی که خلق را به حال خود رها نساخته است، بلکه زمینه هدایت و راهیابی اش را به کمال حقیقی از طریق بعثت پیامبران فراهم نموده است

یکی از خطوط قرمز حضرت علی (ع) انسجام و وحدت مسلمین بود و در همین چهارچوب فکری مولا علی، بارها از حق خویش به نفع حقوق مسلمین صرف نظر کرد و یا حتی با دشمنانش تا جای ممکن و پیش از آنکه آنان شمشیر بکشند، به مماشات پرداخت؛ رویکردی که همواره باید سرمشق مسلمین باشد.

در غدیر، خطّ روشن رسالت نبوی به طغرای ولایت علوی کمال یافت و اسلام، دین برگزیده خدا گردید: الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا

شب بیست و یکم رمضان، شب شهادت حضرت علی (ع) در محراب مسجد کوفه و به روایات متعددی، محتمل‌ترین شب قدر است؛ اما حضرت علی (ع) یک بار شهید نشد. حیدر کرار بار‌ها دیدار با معشوق را تجربه کرده بود و از این باب روایات‌ فراوانی وجود دارد.

امام هیچ گاه حاضر نشد بی جهت به افراد امتیاز دهد و در برابر خواسته‌های ناعادلانه ایشان، سر خم نکرد. آن حضرت اساساً حکومت را برای تحقق عدالت در همه ابعادش پذیرفت و آن را جز در این مسیر، نمی‌خواست و هدف آن حضرت از پذیرش حکومت، برپایی عدالت بود.

شب ضربت خوردن حضرت علی (ع) در محراب مسجد کوفه، بنا بر روایاتی احتمالاً شب قدر است. بر پایه آنچه از اخبار و احادیث معصومین ـ علیهم السلام ـ استفاده می‌شود، اعتبار و اهمیت و شاخصۀ ماه مبارک رمضان در وجود شب قدر است و این شب است که ماه رمضان را از سایر ماه‌ها متمایز و جدا گردانیده است.

چه بگویم درباره مردی که دشمنانش به فضل و برتری او اقرار کرده و نمی‌توانستند آن را انکار کنند. چنان که می‌دانی بنی امیه (در روزگار خلافتشان) بر شرق و غرب (جهان اسلام) سلطنت داشته و با هر روش و راهی کوشیدند نور او را خاموش ساخته و (مردم را) علیه او بشورانند و برایش عیوب و نقص هایی بتراشند...