به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، مناجات و راز و نیاز با خدای بزرگ یکی از نمودها و برنامه های پیوسته اولیای الهی به ویژه پیامبران(ع) و امامان(ع) بوده و بر این مهم تاکید داشته اند. دعا را می توان نعمت و توفیقی از جانب خداوند بر بندگانِ ویژه و مخصوص توصیف نمود و پروردگار بزرگ، اجابت دعا (شنیده شدن و عطای پاداش در برابر دعا و در مواردی که مصلحت الهی مقتضی گردد، انجام خواسته و طلب بنده مومن) را برای بندگان خویش تضمین نموده و آنان را به دعا فراخوانده است.
در روایات اسلامی، پیشوایان دین بر اصل دعا و خواستن از خدا و مناجات با آن ذات بی همتا و دوری از ناامیدی از لطف و رحمت گسترده حق تاکید نموده اند. دعا و مناجات با خداوند، آدابی نیز دارد که در قرآن کریم و روایات بدان اشاره شده است؛ از جمله: طهارت (وضو داشتن و پاکیزگی بدن و لباس)، با نام خدا شروع کردن و پناه بردن به آن ذات بی مانند از شر شیطان، اخلاص و توحید در خواندن پروردگار (از جمله آیه 27 سوره اعراف که می فرماید: وَادعُوهُ مُخلِصِینَ لَهُ الدِّینُ و در این آیه شریفه، بر اخلاص در دعا و دوری از ریا تاکید شده است)، ستایش، حمد و ثنای خداوند را گفتن پیش از دعا؛ چرا که او ذاتی است که مستحق حمد و ثنا بوده و همه حمدها و ستایش ها شایست لی رَباً، أنتَ کَمَا أحِبُّ فَاجعَلنِی کَمَا تُحِبُّ.
ترجمه: خدای من، همین عزت مرا بس است که بنده تو باشم و همین افتخار برای من کافی است که تو پروردگار من باشی؛ تو همانگونه ای که من دوست دارم (مستجمع تمام صفات کمالیه و پسندیده ای و فطرتم به تو گرایش دارد)؛ پس کاری کن که من نیز آنگونه باشم که تو دوست داری (اخلاق و منش و شخصیتم، مورد پسند تو باشد).
محمد جواد گودینی نویسنده و استاد دانشگاه
فهرست منابع:
1- قرآن کریم
2- راوندی، سعید بن هبة الله، الدعوات، مدرسة الامام المهدی(عج)
3- طبرسی، علی بن حسن، کنوز النجاح، مرکز کربلاء للدراسات و البحوث 2017
4- موحد ابطحی، محمد باقر، الصحیفة العلویة، قم، مؤسسة الامام المهدی(عج) 1423ق