مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
ژاله آموزگار، استاد زبانهای باستانی دلیل نبودن نامهای «ماد» و «هخامنشی» در خداینامههای پهلوی را باید ناشی از گرایش دینی این آثار دانست و این احتمال را مطرح کرد که سالنامه شاهان دوره هخامنشی به نوعی دگرگون شده و خداینامههای دوره ساسانی جایگزین آن شده است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی رویداد، آیین اختتامیه نخستین جشنواره ملی روایت علوی عصر سهشنبه ۱۹ خردادماه با حضور حجتالاسلاموالمسلمین محمدحسین موسیپور رئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، آیتالله محمدتقی سبحانی رئیس بنیاد امامت، حجتالاسلام والمسلمین محمدکاظم نوری رئیس هیاتمدیره مؤسسه سرو امید، حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا نوری شاهرودی، حمید نیلی و جمعی از هنرمندان و فعالان فرهنگی در تالار رودکی برگزار شد.
در آغاز این مراسم، آیین «ضرب و زنگ فتح بسمالله» با اجرای مرشد نیری برگزار شد و سپس کلیپی از فعالیتها و دستاوردهای نخستین جشنواره ملی روایت علوی به نمایش درآمد.
در ادامه، حجتالاسلام والمسلمین سیدجواد جلالی، دبیر جشنواره با اشاره به ضرورت بهرهگیری از هنر برای انتقال مفاهیم دینی و معارف اهلبیت(ع)، اظهار کرد: یکی از حوزههایی که هنوز بهدرستی در میان عموم مردم شناخته نشده، حوزه امامت و ولایت است. بسیاری از مفاهیم عمیق و پیچیده را نمیتوان صرفاً با زبان علمی و تخصصی به جامعه منتقل کرد؛ بلکه این مفاهیم زمانی اثرگذاری بیشتری خواهند داشت که با زبان هنر همراه شوند و کارآمدی آنها در زندگی امروز مردم نیز به نمایش گذاشته شود.
او افزود: تلاش ما این بود که هنری کارآمد، حکمتمحور و مردمی را شکل دهیم. بیش از ده سال در مؤسسه سرو امید فعالیتهای پژوهشی، تولید محتوا و حضور در رویدادهای مختلف را دنبال کردیم تا زمینه برگزاری چنین جشنوارهای فراهم شود. با همراهی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی توانستیم در مدت زمانی کوتاه فراخوان جشنواره را منتشر کنیم و این رویداد را به مرحله اجرا برسانیم.
دبیر جشنواره روایت علوی با اشاره به استقبال هنرمندان از این رویداد گفت: تنها در بخش هنرهای تجسمی بیش از ۴۰۰ اثر به دبیرخانه جشنواره ارسال شد. نقالان، هنرمندان تجسمی و فعالان فرهنگی در نقاط مختلف کشور، شبانهروز برای تولید و اجرای آثار تلاش کردند و بسیاری از برنامهها در میان مردم و در فضای عمومی شهرها اجرا شد. جشنواره روایت علوی تلاش کرد هنر را از فضاهای محدود و رسمی خارج کرده و به متن جامعه و خیابان بیاورد.
او ادامه داد: برنامهریزی ما بر این است که دبیرخانه دائمی جشنواره روایت علوی تشکیل شود. همچنین در شهریورماه سال جاری جشنواره «علوی؛ مادر امت» با محوریت شخصیت حضرت خدیجه کبری(س) و رونمایی از ۱۴ اثر هنری مرتبط با این بانوی بزرگ اسلام برگزار خواهد شد.
در بخش دیگری از مراسم، آیتالله محمدتقی سبحانی، استاد حوزه علمیه قم و رئیس بنیاد امامت، درباره اهمیت برگزاری جشنوارههای هنری با محوریت معارف دینی سخن گفت.
او اظهار کرد: اگر در زنجیره تاریخ بشریت به دنبال انسان کامل و حقیقت انسانیت باشیم، با سلسلهای مواجه میشویم که از آغاز خلقت تا عصر ظهور حضرت ولیعصر(عج) امتداد دارد. امامت یکی از مهمترین مفاهیم در این زنجیره است؛ زیرا امام کاملترین شخصیت انسانی عصر خویش و تجلی همه فضائل و ویژگیهای انسانی است.
آیتالله سبحانی افزود: امام گستردهترین مسئولیت انسانی را بر عهده دارد و نگاه او به حیات فردی و اجتماعی بشر، نگاهی جامع و عمیق است. از این رو امامت در هیچ قالب محدود اجتماعی، سیاسی یا فرهنگی نمیگنجد و در عین حال با تمامی ابعاد زندگی انسان پیوند دارد.
رئیس بنیاد امامت با بیان اینکه میان هنر و امامت تناسبی عمیق وجود دارد، تصریح کرد: اگر امام بزرگترین جلوه انسانیت است، زبانی که بتواند این حقیقت را به نمایش بگذارد نیز باید زبانی جهانی، انسانی و فراتر از مرزهای جغرافیایی و قومی باشد. هنر چنین ویژگیای دارد؛ هنر میتواند با همه ملتها، فرهنگها و نسلها سخن بگوید و محدود به زبان و جغرافیای خاصی نیست.
وی ادامه داد: حقیقت امامت دارای ابعاد و لایههای متعددی است و زبان معمولی قادر نیست همه این پیچیدگیها را به تصویر بکشد. هنر با نمادپردازی، تصویرسازی و روایتهای چندلایه میتواند ابعاد گوناگون امامت را به نمایش بگذارد. هنر، زبانی نزدیک به زبان قرآن است و میتواند مفاهیم عمیق را برای مخاطبان مختلف، از کودک تا اندیشمند، قابل فهم و اثرگذار کند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی رویداد، آیین رونمایی از نمایشنامههای «به پرندگان شلیک نکنیم»، «تاج شکلاتی»، «خواب تمساح»، «داستان یک خر» و «لبه چاقو» نوشته بهزاد صدیقی با حضور و سخنرانی مجید قناد (تهیهکننده، کارگردان، مجری و استاد دانشگاه)، شهرام کرمی (نمایشنامهنویس، کارگردان تئاتر و استاد دانشگاه)، احمد رمضانی (مدیر نشر بوی کاغذ) و علیمحمد رحیمی (نمایشنامهنویس، کارگردان و بازیگر) برگزار شد.
گروه اندیشه: اسماعیل آذر شاعر و مدرس دانشگاه، در مطلبی که در روزنامه ایران منتشر شده، تلاش کرده همسو با «اندیشه اگزیستانسیالیسم (هستی گرا) با صبغه شرقی، و همچنین با نگاه آلبرکامو در تحلیل پوچی و پذیرش آگاهانه (در تمثیل سیزیف) به موضوع «امید» و «عشق» به عنوان محرکهای اصلی حرکت و حیات بپردازد. آذر با استناد به آموزههای قرآنی و حکمت حافظ، سعدی و مولانا، دعوت میکند که در اوج بیخبری از سرّ غیب، با پناه بردن به ادبیات و کتاب، چشم به گشایشهای پنهان بدوزیم و از ورطهی نومیدی بپرهیزیم و به این منظور با عرفان خداباور ایرانی را که بنبست را نمیپذیرد، پیوند بخوریم. آذر تلاش میکند میان «واقعگرایی تلخ» و «آرمانگرایی امیدوارانه» پلی بزند؛ بنابراین با اندیشههایی که بر «خودآگاهی»، «معنابخشی شخصی به رنج» و «حکمت رواقی» تمرکز بر آنچه می توانیم در آن تغییر ایجاد کنیم، تأکید دارد. این مطلب را در ادامه می خوانید:
«آئین دانشجویان» مجله داخلی دانشگاه تهران بوده که سال ۱۳۲۵ فهرستی از استادان و تکیه کلامشان را به همت دانشجویان دانشکده ادبیات درآورده است؛ اما نکته فهرست اساتید آن زمان دانشکده ادبیات فارسی است که هوش از سر هر مخاطبی میبرد. اینکه آن همه نام بزرگ در یک دانشکده جمع بودند خودش یک شگفتی است.
خدای من، اگر خواسته نَفسم (خواهش های درونی ام) را برآورده ام، اکنون در باغِ پشیمانی بسر می برم (و از گذشته خویش پشیمانم).
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، مراسم اهدای نشان «پارسیجان» دفتر پاسداشت زبان و ادب فارسی حوزه هنری به اسماعیل بقائی -سخنگوی وزارت امور خارجه- امروز (چهارشنبه، ۲۰ خرداد) در حوزه هنری برگزار شد.
گروه اندیشه: دکتر محمدامین ناصح، پژوهشگر و استاد دانشگاه در یادداشتی که در ایبنا منتشر شد، به واکاوی «سیاست زبانی» در میدانهای نبرد پرداخته است. او معتقد است قدرتهای مستکبر و رسانههایشان با گزینش هوشمندانه کلمات، مفاهیم خشونتآمیز و تجاوزکارانه را در لفافهای از واژگان مثبت نظیر «مداخله بشردوستانه» یا «تأمین امنیت» میپوشانند تا افکار عمومی را مدیریت کنند. این مهندسی زبانی، راه را برای مشروعیتبخشی به جنگ و استعمار باز میکند. در مقابل، ناصح به پدیده «تحریم زبانی» به عنوان یک واکنش دفاعی اشاره می کند. ملتهای تحتستم پس از تجربه تهاجم، زبان مهاجم را نماد سلطه دانسته و با طرد آن، به حفظ هویت و کرامت خود میپردازند. این کنش، تلاشی آگاهانه برای مقابله با «زبانکشی» است. نویسنده در نهایت نتیجه میگیرد که با درک این واقعیت که زبان هسته هویت اجتماعی است، باید در دوران پساجنگ برای تقویت جایگاه زبان فارسی به عنوان نماد پایداری ملی بیش از پیش کوشید. این یادداشت را در ادامه می خوانید: