برچسب آرش بوالحسنی

وقتی صحبت از برترین سال‌های تاریخ سینما می‌شود، معمولاً از ۱۹۹۴ و ۱۹۹۹ به‌عنوان نقاط عطف دهه‌ی نود یاد می‌کنند. با این حال، سال ۱۹۹۵ به‌راحتی می‌تواند از هر دو پیشی بگیرد، به‌ویژه اگر آثار ساخته‌شده در دیگر نقاط جهان را نیز در نظر بگیریم. فیلم‌هایی که در این سال عرضه شدند، طیفی گسترده از گونه‌ها را در بر می‌گیرند؛ از وسترن‌های بازنگرانه و تجربه‌های علمی‌–تخیلی گرفته تا تریلرهای روان‌شناختی و عاشقانه‌های انیمیشنی.

زمانی که ریچارد کلی در سال ۲۰۰۱ فیلم دانی دارکو را کارگردانی و روانه‌ی سینماها کرد، کمتر کسی، از جمله خود او، می‌دانست که قرار است سرآغاز یکی از مرموزترین و تأثیرگذارترین آثار کالت قرن بیست‌ویکم باشد. این فیلم که جیک جیلنهال در نقش اصلی آن حضور دارد، در ابتدا منتقدان و تماشاگران را با روایت پیچیده‌اش سردرگم کرد؛ روایتی که عناصری از تریلر روان‌شناختی، علمی–تخیلی و درام نوجوانانه را درهم تنیده و ساختاری چندلایه پدید آورده بود. هرچند فیلم Donnie Darko در گیشه موفقیت چندانی به دست نیاورد، اما در گذر زمان به پدیده‌ای کالت بدل شد، مخاطبانی جهانی یافت و الهام‌بخش تحلیل‌ها و بحث‌های پرشوری گشت.

گاهی سینما بهترین پناه برای سریال‌های تلویزیونی است. «استار ترک» تنها سه فصل دوام آورد، اما مجموعه‌ای موفق از فیلم‌ها را به دنیا معرفی کرد که خود به چندین اسپین‌آف تلویزیونی انجامید. یا «پلیس اسکواِد!» که پس از شش قسمت لغو شد، اما در قالب سه‌گانه کمدی سینمایی The Naked Gun سالن‌های سینما را از خنده منفجر کرد.