برچسب آرش بوالحسنی

قهرمان فراانسانی فیلم The Crow، اثری اقتباسی از کمیک‌بوکی که پس از اکران سی سال پیش خود بدل به فیلمی کالت شد، نه از جاودانگی‌اش لذت می‌برد و نه از شکست‌ناپذیری‌اش. در نخستین نمای حضورش روی پرده، اریک درِیوِن با بازی براندون لی، در حال بیرون خزیدن از گور خویش دیده می‌شود؛ چهره‌ای آکنده از عذاب حیوانی، دستانی که گل و خاک اطراف قبر را می‌خراشند و لباسی باران‌خورده که بر تنش چسبیده است. او حتی به سختی قادر به ایستادن نیست؛ تنها بر پشت می‌لولد و از درد فریاد می‌کشد.

در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰، کوئنتین تارانتینو به همراه دوست نزدیکش راجر آوری ایده‌ای برای یک فیلم کوتاه مطرح کردند. اما به‌زودی دریافتند که هیچ تهیه‌کننده‌ای حاضر به سرمایه‌گذاری روی یک فیلم کوتاه نخواهد شد. الهام‌بخش آن‌ها فیلم ایتالیایی «سه چهره‌ی وحشت» (Black Sabbath, 1963) ساخته‌ی ماریو باوا بود؛ اثری آنتولوژی که از سه داستان مستقل تشکیل شده بود. این دو نویسنده تصمیم گرفتند نسخه‌ی بلند خود را بسازند: فیلمی سه‌بخشی که هر یک از آن‌ها نوشتن بخشی از آن را بر عهده بگیرند و بخش سوم نیز برای فیلمسازی دیگر باقی بماند. اما هیچ‌کس برای نوشتن بخش سوم پیدا نشد و در نهایت خود تارانتینو آن را به دست گرفت. او بعدها چنین توضیح داد: «ایده‌ام این بود که کاری انجام دهم که معمولا رمان‌نویس‌ها می‌توانند، اما فیلمسازان نه؛ یعنی روایت سه داستان جداگانه با شخصیت‌هایی که بسته به داستان گاه پررنگ و گاه کم‌رنگ ظاهر می‌شوند. من از الگوهای کلاسیک روایت استفاده می‌کردم، اما عمداً کاری می‌کردم که از مسیر خود منحرف شوند.»

استیون اسپیلبرگ که در سال ۱۹۴۶ در ایالت اوهایو و در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد، امروز به تعبیر لستر فریدمن، پژوهشگر سینما، به «نیرویی فراگیر و حضوری نمادین در فرهنگ عامه‌ی معاصر آمریکا» بدل شده است. پدر او از کهنه‌سربازان جنگ بود و همین امر سبب شد موضوعاتی چون جنگ و هولوکاست در فضای خانه‌ی کودکی اسپیلبرگ حضوری پررنگ داشته باشند. او از همان سال‌های نوجوانی با ساخت فیلم‌های کوتاهی الهام‌گرفته از جنگ جهانی دوم، مسیر خود را آغاز کرد. هرچند بعدها کارنامه‌ی سینمایی‌اش از علمی‌–تخیلی تا ماجراجویانه را در بر گرفت، جنگ جهانی دوم همواره یکی از بسترهای مورد علاقه‌ی او باقی ماند. پیش از نجات سرباز رایان، اسپیلبرگ آثاری چون ۱۹۴۱ (۱۹۷۹)، امپراتوری خورشید (۱۹۸۷) و همیشه (۱۹۸۹) را در این زمینه کارگردانی کرد و نخستین جایزه‌ی اسکار خود را برای فیلم تحسین‌شده‌ی فهرست شیندلر (۱۹۹۳) دریافت کرد. او همچنین تهیه‌کننده‌ی دو اثر کلینت ایستوود، یعنی پرچم‌های پدران ما (۲۰۰۶) و نامه‌هایی از ایوو جیما (۲۰۰۶) بود.

به روزهای کسالت‌بار باکس آفیس تابستان خوش‌آمد می‌گوید. در تعطیلات طولانی «روز کارگر» که با رکودی چشمگیر همراه بود، فیلمی ترسناک در چهارمین هفته‌ی اکران خود در صدر جدول قرار گرفت و در همین حال، یک بلاک‌باستر ۵۰ ساله موفق شد دو تازه‌وارد را کنار بزند.