دسته دین ، حوزه و اندیشه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا، در بحبوبه‌ی جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ زولا نخستین مجلد از سلسله ‌رمان‌های بیست‌جلدی «روگون ماکار» (تاریخ طبیعی و اجتماعی خانواده‌ای در دوران امپراتوری دوم فرانسه) را با عنوان «دارایی خانواده‌ی روگون» منتشر کرد که مهم‌ترین و شاخص‌ترین نمونه‌ی مکتب ناتورالیسم به‌شمار می‌رود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین  به نقل از ایبنا، مراسم سومین سالگرد عماد افروغ با رونمایی از «نقدنامه» وی، به کالبدشکافیِ زیستِ فکری اندیشمندی پرداخت که میان آرمان‌گرایی انقلابی و رئالیسم انتقادی پلی استوار زد. سخنرانان با تأکید بر شجاعتِ وی در نفیِ خط‌قرمزهای کاذب، از فیلسوفی سخن گفتند که عدالت را پیامد حقوق فرهنگی می‌دانست، اما در فضای حکمرانی با بن‌بست مواجه شد و مظلومانه، «بحث علمی» را تنها درمان دوران بیماری‌اش یافت.

گروه اندیشه: حامد زارع سردبیر ایبنا، در یادداشتی در سرویس اندیشه ایبنا، به این سوال مهم که چرا مردم در برابر تجاوز خارجی متحد می شوند، پاسخ داد. این مطلب را در ادامه می خوانید:

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی خانه اندیشمندان علوم انسانی، این نشست امروز سه شنبه یک اردیبهشت ساعت 20 با حضور استادان دکتر مهدی ذاکریان، دکتر حسین علایی، دکتر ابراهیم متقی، و دکتر قدیر نصری برگزار می شود. 

 به گزارش  خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا، این کتاب روایتگر تلاش ایران در دهه‌های گذشته برای حفظ استقلال و حاکمیت ملی است. در آبان ۱۳۵۷ که کریم سنجابی، رهبر جبهه ملی، متن معروف به «بیانیه سه ماده ای را به آیت الله خمینی پیشنهاد داد، تصور می‌کرد آینده ایران بر پایه دو اصل «دموکراسی و اسلام» بنا خواهد شد، اما آیت الله خمینی با دست خط خود، اصل سومی به آن سند افزود؛ «استقلال». این لحظه تاریخی، خط مشی اصلی انقلاب و جمهوری اسلامی را برای همیشه رقم زد؛ ایرانی که بیش از هر چیز، به دنبال تصمیم‌گیری مستقل و حفظ حاکمیت ملی بود.

گروه اندیشه: مطلب استفانی موپا در نشریه لوموند، و ترجمه و انتشار آن در کانال ترجمان با نگاهی ریشه‌شناسانه به مفاهیمی همچون «حقوق بشردوستانه»، «دکترین‌های نظامی» و «فلسفه قدرت»، در پی تبیینِ گذار از نظم حقوقیِ مدرن به دوران زور عریان را تحلیل کرده است. این متن به واکاوی «دستور زبان جدید جنگ» و فروپاشی توازن میان قانون و ترور می‌پردازد. متن حاضر با کالبدشکافی ادبیات سیاسی ترامپ، از فروپاشی نمادین «حقوق بین‌الملل» در برابر «منطق انتقام» پرده برمی‌دارد. نویسنده با استناد به آرای متخصصان راهبردی، هشدار می‌دهد که ما در حال بازگشت به عصر پیش از منشور سازمان ملل هستیم؛ جایی که قانون، نه یک ضرورت، بلکه «زائده‌ای مزاحم» تلقی می‌شود. این تغییر پارادایم، با عادی‌سازی خشونت علیه زیرساخت‌های غیرنظامی، نه‌تنها توازن قوا، بلکه «انسانیت مشترک» را در مسلخ دکترین‌های جنگی امپریالیستی و سیاستِ مصونیتِ مطلق قربانی می‌کند. این مطلب کوتاه را در ادامه می خوانید: 

گروه اندیشه: میثم غضنفری پژوهشگر فلسفه در مقاله ای که در روزنامه ایران منتشر شده، با نگاهی تکان‌دهنده به جلد سالم‌مانده‌ی کتاب «تفکر نقاد» در میان ویرانه‌های بمباران قم، به واکاوی شکاف عمیق میان «آرمان‌های روشنگری» و «توحش تکنولوژیک» می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که فاجعه‌های کنونی محصول خرد رهایی‌بخش نیست، بلکه نتیجه مسخِ آن به «عقلانیت ابزاری» است؛ جایی که انسان‌ها از «غایت هستی» به «خسارات جانبی» در معادلات قدرت تقلیل یافته‌اند. با احضار کانت و رالز، متن تأکید می‌کند که سیاست‌های جنگ‌طلبانه‌ی مدرن، نقض مطلق «امر مطلق» کانت و خیانت به روح اخلاقی مدرنیته است. کتاب رها شده در آوار، نه نشانه‌ی شکست فلسفه، بلکه سوگنامه‌ای بر دنیای سیاستی است که هنوز شایستگی فهم خرد را پیدا نکرده است. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا،الهه شمس در مقدمه گفت و گویش با دکتر سیدجواد میری نوشت: «نگاهی به سرگذشت تخیل جامعه‌شناختی در ایران» عنوان جدیدترین کتاب سید جواد میری است که انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی آن را منتشر کرده است. جامعه‌شناسی در ایران صرفاً یک رشته دانشگاهی یا مجموعه‌ای از واحدهای درسی نیست؛ روایتی است از نسبت ما با قدرت، با دولت، با دانشگاه و با امکان نقد خودمان. مسئله اصلی این کتاب هم همین‌جاست: نه این‌که جامعه‌شناسی ایرانی چقدر نظریه می‌داند یا از چه متونی الهام می‌گیرد، بلکه این است ‌که اساساً در چه شرایطی توانسته به یک دانایی انتقادی تبدیل شود. نویسنده با کنار زدن روایت‌های رسمی و خنثی، نشان می‌دهد که سرگذشت جامعه‌شناسی در ایران بیش از آن‌که معرفتی باشد، نهادی و تاریخی است و بدون دیدن این بستر، بحث‌هایی مثل بومی‌سازی یا تولید نظری چیزی جز شعار باقی نمی‌مانند.