شیرینی یکی از بزرگترین لذتهای زندگی است. عشق مردم به شیرینی آنقدر فطری و غریزی است که شرکتهای غذایی تقریباً به هر چیزی که درست میکنند، شکر اضافه میکنند تا از این طریق مشتریان را اغوا و آنها را به خرید محصولاتشان ترغیب کنند: ماست، سس گوجهفرنگی، اسنکهای میوهای، غلات صبحانه و حتی چیزهایی که بهعنوان تغذیه سالم معرفی میشوند مثل گرانولا بار.
بچهها در همان دوران مهدکودک و پیشدبستانی یاد میگیرند که این خوشمزههای شیرین در کوچکترین بخش هرم غذایی جای دارند و بزرگسالان هم به کمک رسانهها از نقش شکر در اضافهوزن ناخواسته آگاه میشوند. روشن است که بین کشش قوی انسان به شیرینی و نکوهش منطقی آن ناهماهنگی بسیار بزرگی وجود دارد؛ اما واقعاً چه شد که آدمها در این مخمصه گرفتار آمدند؟
من انسانشناس هستم و درباره تکامل حس چشایی مطالعه کردهام. به باور من، درک بهتر تاریخچه تکاملی نوع بشر میتواند سرنخهای مهمی دراینباره به دست دهد که چرا نه گفتن به شیرینی تا این اندازه دشوار است.