سما بابایی | امروز، میلاد «بهرام بیضایی» است. ابَر هنرمند و اندیشمندی که در دوران پرتحول تاریخ معاصر ایران، رشد کرد و به عنوان یکی از برجستهترین نمایندگان هنر مستقل و اصیل ایرانی شناخته شد. تولد بیضایی بهعنوان نقطه آغاز یک مسیر هنری پرشکوه در تاریخ سینما و تئاتر ایران، مفهومی فراتر از یک رویداد فردی تلقی میشود؛ او متفکری است که به هویت فرهنگی و هنری ایران شمایلی تازه بخشیده. تولد او، میلادِ مَردی است که با علاقهی وصفناپذیرش به دنیای ادبیات و هنر، بهویژه نمایشنامهنویسی، بخشی از تاریخِ این سرزمین را زنده کرد که تا پیش از او (و پس از او نیز)، هرگز کسی به آنها توجهی نداشت.
به گزارش فیلمنیوز، در سینمای بیضایی، عشق غالباً در تضاد با نیروهای اجتماعی، سنتها و تاریخ قرار دارد. عشق در آثار او یک نیروی قدرتمند است، اما به ندرت بهعنوان یک تجربهی شاد و بدون موانع به تصویر کشیده میشود. بیضایی از عشق برای نقد ساختارهای اجتماعی استفاده میکند. عشق در آثار او نه صرفاً یک احساس شخصی، بلکه اغلب بازتابی از درگیریهای اجتماعی و سیاسی است. در برخی از آثار بیضایی، عشق نمادی از مقاومت در برابر سرکوب و بیعدالتی است. این نوع عشق اغلب با رنج و قربانی شدن همراه است، اما بهعنوان نیرویی بازسازیکننده نیز ظاهر میشود. بیضایی بهطور مداوم نقش جنسیت در عشق را بررسی میکند. زنان در سینمای او اغلب شخصیتهایی مستقل و مقاوم هستند که عشق را از دیدگاهی متفاوت تجربه میکنند. بیضایی این حسِ انسانی را به شیوهای غیرمتعارف و پیچیده تفسیر و بیشتر بهعنوان نیرویی گمشده، سرکوبشده، یا تحریفشده در دنیای مملو از تناقضها و فشارهای اجتماعی و هنری به تصویر میکشد.