محمود لاهیجانیان متولد پانزدهم دی 1333 در خیابان مدرس اصفهان است. او مشق نقاشی را با حضور در مغازه روحالله روحانی معروف به طالعات و از شاگردان حاج مصورالملک آغاز کرد که در همسایگی آنها قرار داشت و به مدت هفت سال نزد تنها استاد خود قلم زد. در دوران دبیرستان هوش و هنر محمود لاهیجانیان در زمینه مینیاتور بیش از پیش آشکار شد و سه سال متوالی در رشته مینیاتور، مقام اول استان اصفهان را به دست آورد و همزمان با این دوران، حاجآقا فخرالدین امامی فرزند میرزاآقا امامی او را برای همکاری فراخواند و بهاینترتیب کاشیسازیهای آثار آقای فخر به عهده محمود لاهیجانیان گذاشته شد. بعد از دوران سربازی به خدمت بانک عمران درآمد و به گفته خود تا این لحظه قلم از دستانش جدا نشده و همچنان میسازد و میپردازد.
استاد لاهیجانیان که ایران را تنها مدعی مینیاتور نمیداند، واژه نقاشی ایرانی را نیز بهجای نگارگری ترجیح میدهد؛ اما معتقد است که در این رشته هنرمندی مانند استاد فرشچیان به حد متعالی نرسیده است و سایر مینیاتوریستهای ایران مدیون و وامدار او هستند. در همان دوران مشق نزد آقای روحانی، تصویری از یک مجله در قاب کوچکی پشت ویترین مغازه تعمیر ساعت کمی آنسوتر از مغازه استادش، یکی از آثار محمود فرشچیان را نشان میداد، محمود لاهیجانیان بدان اثر دل سپرد و آنچه را بهواسطه کار از استادش دریافت میکرد، برای خریداری آن قاب پرداخت کرد و با خود عهد بست که روزی آن را با دستان خود به تصویر بکشد و اینچنین هم شد و امروز تابلوی «چون پیر شدی حافظ» یکی از شاهکارهای استاد لاهیجانیان بهشمار میرود که آن را با اقتباس از اثر استاد فرشچیان به تصویر کشیده است.
آنچه میخوانید گفتوگوی ما با استاد «محمود لاهیجانیان» هنرمند «نقاشی ایرانی» است.