موکب نداءالاقصی

عمود ۸۳۳، موکب نداء الاقصی. قدم‌های خسته‌شان را می‌بینم که روی صندلی پلاستیکی آرام می‌گیرند. زن و مرد، بزرگ و کوچک، چشمان بی‌رمقشان را دوخته‌اند به تریبون روبه‌رویشان. عبدالله میکروفن در دست می‌گیرد.

عمود ۸۳۳، موکب نداء الاقصی. قدم‌های خسته‌شان را می‌بینم که روی صندلی پلاستیکی آرام می‌گیرند. زن و مرد، بزرگ و کوچک، چشمان بی‌رمقشان را دوخته‌اند به تریبون روبه‌رویشان. عبدالله میکروفن در دست می‌گیرد.

موکب نداءالاقصی

به گزارش اصفهان زیبا؛ عمود ۸۳۳، موکب نداء الاقصی. قدم‌های خسته‌شان را می‌بینم که روی صندلی پلاستیکی آرام می‌گیرند. زن و مرد، بزرگ و کوچک، چشمان بی‌رمقشان را دوخته‌اند به تریبون روبه‌رویشان. عبدالله میکروفن در دست می‌گیرد. عربی حرف می‌زند. «الحمدلله علی کل حال» را بدون ترجمه مجری می‌فهمم؛ اما بقیه را منتظر می‌مانم. می‌گوید: «خانه‌ای چهارطبقه داشتیم. در موشک‌باران اسرائیل، دختر پنج‌ساله و پسر دو ساله‌ام شهید شدند. پدر و مادرم، برادرم و خانواده‌اش، خواهرم همگی به جهان اصلی شتافتند. این افتخار بزرگی است برای من. خانواده من برگزیده شدند برای جاودانی ابدی.»

منبع  : اصفهان زیبا

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *