نوئل کارول یکی از مهمترین نظریهپردازان فلسفه تحلیلی هنر در دوران معاصر است. بیشترین فعالیتها و نوشتههای او مربوط به دو حوزه مختلف است: فلسفه هنر و نظریه سینمایی. در عرصه سینما، کارول را میتوان جزو نظریهپردازانی دانست که از دهه هشتاد به بعد «نظریه شناختی سینما» را بسط و توسعه دادهاند.
او به همراه منتقدان دیگر آمریکایی همچون دیوید بوردول و کریستین تامپسون شیوهای جدید از نقد سینمایی را بنا نهادند که بیشتر روی عناصر درونی خود سینما و همچنین الگوهای شناختی تماشاگران تأکید میکرد و در اصل در مخالفت با نظریات منتقدان دهه هفتاد که از نظریات کلان، پیچیده و غیرسینمایی (همچون نظریات ساختارگرا، مارکسیستی، نشانهشناسی، روانکاوی و پساساختارگرا) استفاده میکردند، به وجود آمد. بنیان فلسفی کارول از اساس با منتقدان سینمایی دهه هفتاد متفاوت است. کارول نظریات خود را بر اساس فلسفه تحلیلی استوار کرده است؛ درحالیکه متفکران سینمایی دهه هفتاد از دل فلسفه قارهای و فیلسوفانی همچون هگل، آلتوسر، بارت، لکان و مارکس بیرون آمدند. یکی از تخصصهای اصلی کارول در سینما مربوط به مطالعات ژانر است و دو کتاب بسیار مهم او درباره ژانر کمدی و ژانر وحشت تأثیر به سزایی در نظریهپردازان ژانری بعد از خود گذاشته است.