پنجاه سال پیش، در دوم فوریه 1971 برابر با 13 بهمن 1349 خورشیدی، معاهدهای جهانی برای حفاظت از تالابها، حیوانات و گیاهان وابسته به آنها (به ویژه پرندگان آبزی) در شهر رامسر به تصویب رسید که به «کنوانسیون رامسر» مشهور شد و در سال ۱۹۷۵ جنبه قانونی یافت. ویکی پدیا نوشته است «این معاهده در ابتدا امضای 18 کشور را بر کاغذ داشت، اما هم اکنون ۲۴۱۲ مکان با بیش از ۲۵۴ هزار هکتار وسعت ۱۷۱ کشور جهان را پوشش میدهد.»
بنا به اطلاعات سایت انگلیسیزبان ramsar.org «این پیمان با تلاش رئیس وقت سازمان محیط زیست ایران تهیه شد.» معاهده رامسر «کشورهای عضو را ملزم به تعیین و حفظ تالابهای با اهمیت بینالمللی و تشویق به استفاده خردمندانه از آنها میکند.» وظیفه خطیری که با توجه به صدمات وارد شده به تعدادی از 25تالاب ایرانی تحت پوشش این معاهده، و به رغم امضای سند فاز سوم این طرح برای سالهای ۲۰۲5 تا ۲۰۲0، گویا از دورِ خرد خارج شده است. برخی از مهمترین تالابهای ایران مانند هورالعظیم، انزلی، گاو خونی، میانکاله و… شاهد فجایع زیست محیطی بسیاری نظیر آتشسوزی، نسلکشی پرندگان، آلودگی آب، آنفولانزای مرغی و خشکسالیهای شدید بودهاند. به گزارش فارس، مدیر ملی طرح حفاظت از تالابهای ایران، در 27 تیر 96 در یک گردهمایی با موضوع احیای دریاچه ارومیه گفته بود: «احیای گاوخونی بدون احیای رودخانه زایندهرود معنا و مفهومی ندارد!» سایت رسمی مجمع فعالان زیست محیطی در مقاله «چرا حفاظت از تالابهای ایران باید در اولویت باشد؟» (منتشر شده در 17 آذر 99) ایران را دارای بیش از ۲۸۰ تالاب شناختهشده دانسته که از این تعداد، ۹۴ تالاب جزو تالابهای مهم کشور محسوب میشوند. نویسندگان در ادامه به معرفی 18 تالاب بین المللی شاخص کشور که دارای ارزشهای بالای زیستی اقتصادی هستند، پرداختهاند. یکی از این تالابها، تالاب گاوخونی است.» او دهمین تالاب ایرانی در صف احیای تالابها بود.