مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
باز هم جملهای مهم در دیالوگهای فیلم گنجانده شده که پیر یهودیان مانده در شهر، باید بیانش کند و با اتخاذ نقش انسان منعطف یهودی که طی قرنها دوام آورده و سختیها را پشت سر گذاشته، میگوید: «تنها اسلحه برای ما گذشت زمانه! اگر زمان گذشت ما میبریم!»
سازمان فتح سال ۱۹۵۹ تشکیل شد و فلسطینیها در آن، ناچار بودند علاوه بر مقابله با اسرائیل، با دولتهای عربی بهویژه اردن، لبنان و مصر مقابله کنند.
رهبران بهائی در مواقعی از سیاستهای سکولار بهره بردهاند. حمایت شوقی افندی از اقدامات رضا شاه در محدود کردن نفوذ اسلام در ایران نمونه بارزی است. جامعه بهائی با بهرهگیری از این فضای جدید توانست در حوزه آموزش و اقتصاد رشد کند.
البته نویسندگان فیلمنامه، آنقدرها هم بیانصاف نبودهاند که فقط یکنوع زن را در فیلمنامه تصویر کنند؛ بله در یکطرف داستان خانم سناتور جاهطلب و قدرتمند حضور دارد که برای خودش یک آیرونلیدی است و نقشش را هم به آنبنکرافت دادهاند که چهره کاریزماتیکی دارد و کلی خاطره سینمایی خوب با او داریم. در طرف دیگر هم جوردن قرار دارد که دمی مور در دوران جوانی و زیباییاش ایفاگر نقش او شده و بهخاطر آرمانش، از موی سر و زندگی زنانه میگذرد و غلتیدن در گل و لای و لجن مناطق را به جان میخرد.
بازیگرانی که موضعی مخالف اتخاذ میکنند، مانند مارک روفالو که گاهی انتقاداتی مطرح کرده، بلافاصله با کاهش پیشنهادها یا حذف از پروژههای بزرگ مواجه میشوند، یا ترجیح میدهند برای حفظ موقعیت خود در پروژههایی که توسط استودیوهای وابسته به کمپانیهای بزرگ حمایت میشوند، سکوت اختیار کنند.
شوقی افندی، نوه عبدالبهاء، نقطه عطف مهمی در تاریخنگاری بهائی بود. او تاریخ بابیت و بهائیت را بازسازی کرد و میان آن دو یک خط تداوم مصنوعی ترسیم نمود.و با استفاده از سبک نوشتاری انگلیسی واستناد به منابع غربی (اغلب غیرمطلع از واقعیتها)، تصویری غربپسند از بابیت و بهائیت ارائه داد. نگاه او به ایران و اسلام کاملاً شبیه به مستشرقان قرن نوزدهم، و توام با تحقیر ایرانیان و نقد شدید روحانیت و مسلمانان است.
شبکههای فارسیزبان یهودی که از علاقه به ایران، فقط ظاهرِ زبان فارسیاش را دارند، سالها در اینزمینه فعالیت کرده و ذهن بخشی از مخاطبان ایرانی (بهعنوان جامعه هدف اصلی) و دیگر کشورها را شستشو دادهاند.
گمان کردند مقامات آمریکایی برای معاملهای عادلانه با اسرائیلیها پیش میرفتند. ایننگرش نشان از باور سادهلوحانه نسلهای پیشین رهبران فلسطین (که تا به امروز بین بسیاری از حاکمان عرب مشترک است) داشت که فکر میکردند درخواست شخصی از وزیر یا نخستوزیر مستعمره بریتانیا، وزیر امور خارجه یا رئیسجمهور آمریکا میتواند مشکل را حل کند.