به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، بهائیت از بدو شکلگیری خود مدعی ارائه طرحی نو برای وحدت کلیه ادیان، تحقق صلح جهانی و ایجاد جامعهای عادلانه بوده است. این آیین با تکیه برآموزههایی چون “وحدت اساس ادیان”،”صلح عمومی” و «تشکیل حکومت جهانی» کوشیده است خود را بهعنوان آیینی جهانی و فراترازادیان پیشین معرفی کند.
با اینحال، بررسی دقیقتر متون بهائی و عملکرد تاریخی و معاصر این آیین نشان میدهد بهائیت نهتنها به اهداف اعلامشده خود نزدیک نشده، بلکه گرفتار تناقضات بنیادین، دگماتیسم عقیدتی، و ناسازگاری با اصول سکولار و دموکراتیک جهانی شدن است.
در مطلبی که در ادامه میآید تلاش داریم مهمترین ابعاد انتقادی و تحلیلی اینموضوع را بازگو کنیم.
ادعای وحدت دین و اشکالات بنیادین آن
بهائیان ادعا میکنند که همه ادیان الهی در اصل، یک حقیقت واحدند که در طول تاریخ در قالبهای متفاوتی مانند یهودیت، مسیحیت، اسلام و سپس بهائیت تجلی یافتهاند! آنان حتی ادیانی همچون هندوئیسم و بودائی را نیز در زمره ادیان الهی ذکرمیکنند! بااینحال، این ادعا با دو مشکل اساسی روبهرو است:
نخست، بهائیان عملاً بسیاری از ادیان وghi Effendi, Birmingham: Templar Printing Works.
– Shoghi Effendi (1941). The Promised Day is Come, Wilmette, Ill.: Baha’i Publishing Trust.
– Fozdar, Jamshid K. (1973). The God of Buddha, New York: Asia Pub¬lishing House.
– King, Margaret L. and Albert Rabil Jr. (eds.) (1996-). The Other Voice in Early Modern Europe, Chicago: University of Chicago Press.
– MacEoin, Denis (1994). Ritual in Babism and Baha’ism, London: IB Tauris.
– Schaefer, Udo, Nicola Towfigh and Ulrich Golmer (2000). Making the Crooked Straight, Oxford: George Ronald.