به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، بهائیت یکجنبش کوچک و خشونتگرا در ایران قرن نوزدهم است که به تدریج خود را بهعنوان آیینی با پیام صلح و وحدت معرفی کرد.
از تابستان ۱۴۰۴ تا امروز، اینمقالات و نوشتهها را حوزه مطالعه بابیت و بهائیت منتشر کردهایم؛
* «کمک بهائیان به تشکیل اسرائیل و همراهی با دروغ سرزمین موعود/«آینده ما به هم پیوسته است»»
* «رسوایی تازه بهائیان؛ اینبار در قطر»
* «مساله نفوذ بهاییان در ارتشهای پهلوی اول و دوم مغفول مانده است»
* «کارنامه ﻧﻬﺎد اﻣﻨﯿﺘﯽ ﺑﻬﺎﺋیان و ماموریتهای ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺒﺎس بهعنوان ﺷﻮاﻟﯿﻪ آنها»
* «بهائیان نقطة الکاف را رد میکنند چون ماهیت مسلحانه جنبششان را نشان میدهد»
* «اخطار بهائیها به استاد انگلیسی بهخاطر پژوهش درباره جنبش تروریستی بابیگری»
* «بابیان زیادی مدعی بودند اما بهاءالله ادعای رجعت حسینی کرد!/قرةالعین و عدم تساوی حقوق زن و مرد»
* «بهائیت بدون رتوش؛ دگماتیسم و چرخشها/حمایت شوقیافندی از رضاخان برای محدودکردن نفوذ اسلام در ایران»
اواسط قرن سیزده هجری (اواسط قرن ۱۹ میلادی) جوان تاجرپیشه ای بنام علی محمد شیرازی، دانش آموخته مدرسه شیخیه ، با تفکرات انحرافی و سوءاستفاده از احساسات مردم وشر بیش از آنکه با بابیت واقعی یا حتی بهائیت اولیه سر و کار داشته باشند، با نسخهای بازآفرینی شده توسط شوقی افندی و سپس بیتالعدل مواجهاند. استفاده تبلیغاتی از شهادت و مظلومیت، و روایتهای گزینشی از تاریخ، در خدمت تثبیت این هویت نوین قرار گرفته است.
مقاله دنیس مک اوئن نشان میدهد:
– بابیت و بهائیت در بنیادهای فکری و رفتاری تفاوتهای جدی داشتند.
– رهبران بهائی کوشیدند این تفاوتها را پنهان کنند و تصویری واحد و منسجم ارائه دهند.
– شوقی افندی با بازنویسی تاریخ، و بیتالعدل جهانی با سانسور و گزینش آثار، این روند را نهادینه کردند.
– در نهایت، بهائیت امروز محصول یک فرایند «بازسازی تاریخی» است، نه تداوم طبیعی بابیت.