مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
گفتم درست است ولی من وطنفروش نیستم! اشتباه آمدی! گفت «شوخی نداریم ها!» بعد شروع کرد فحشدادن به امام (ره). من هم به صدام فحش دادم. محمد هفتتیر کشید و گفت «فکر کردی اینجا کجاست؟» گفتم کراچی! گفت «یکبار دیگر (به صدام) فحش بدهی میزنم!» گفتم «حیف ایرانی که تو باشی! این کناریات یک عراقی است. ولی تو که ایرانی هستی، واقعا وطنفروشی!»
امیر خلبان حسین هاشمی میگوید بهخاطر تحرکات نظامی رژیم بعثی عراق و تجاوزات گاه و بیگاه به خاک ایران، خلبانان پایگاه چهارم شکاری دزفول از ۲۰ شهریور ۱۳۵۹ پیش از شروع رسمی جنگ، بمبارانهای برونمرزی را آغاز کرده بودند.
بیشترین تلفات را در سهروز ۱۶ تا ۱۸ دی دادیم. کمر نیروی هوایی شکست؛ از اففورها گرفته تا افپنجها. بچهها لتوپارشده در دزفول نشستند. خودم در آنچندروز چهارسورتی پرواز کردم چون لشکر ۱۶ قزوین در نعل اسبی افتاده بود و فقط داد میزد «نیروی هوایی کمک کن!»
هروقت از پلههای هواپیما بالا میرفتم، یکشعار داشتم: «مرگ اگر مردی به نزد من بیا/تا در آغوشت بگیرم تنگ تنگ» اینشعر خیلی به من روحیه میداد. سرود «ای ایران!» را هم به یاد بچههایی که مظلومانه با کمترین امکانات شهید شده بودند، میخواندم.
۲ هزار پوندی است. قدرت انفجار بالایی دارد. یکبار اینبمب را زدهام. یکبار هم دیدم که صمد نقدی بمب را همینجا روی پل زد. بدون اغراق تانکهایی که اول پل بودند، مثل پر کاه بالا میآمدند. پشت سرش من حمله کردم. چهار بمب خوشهای داشتم که هرکدام هزار نارنجک مغناطیسی داشت. وقتی باز میشود، ایننارنجکها به فلزات میچسبند و منفجر میشوند.
وزارت فرهنگ و هنر به فیلمسازان ابلاغ کرده بود انتقاد از پلیس، دکتر، مجلس، وکیل و ... در فیلمهایشان نباشد. وجود هرچیز دیگری غیر از اینموارد در فیلمها مسالهای نداشت و فیلمسازانی که اینفرمول را در نظر میگرفتند، آزاد بودند هرچه میخواهند بسازند و کسی کارشان نداشت.
پیش نمیآید که با همانسرعت و همان دایو انگل مد نظر روی هدف باشی. خدای گانری هم نمیتواند؛ آن هم وسط میدان جنگ! در رِنج (میدان تیر) میشد؛ آن هم با تمرینات زیاد. ولی آنجا که اولین بارم بود در عمرم در منطقه جنگی، بمب جنگی میزدم، دیدم روی هدف هستم! فشار روحی اش هم بماند! بر حسب اتفاق یا اینکه شاید عمر آننیروها سر آمده بود، تمام شرایط من مناسب بود.
میتوانستم حدس بزنم چه شده! از چهارتا پرواز، فقط اولی جان سالم به در برده و بقیه را زده بودند. در نتیجه، پر دل و جراتترین خلبان هم دیگر نمیتوانست برود. سهنفر از دستههای بعدی رفتنند و موفق نشدند. من نفر دهم یازدهم جدول بودم ولی واقعا جرات نمیکردم بروم. در افسردگی بودم. بعضیها به گریه افتادند و گفتند ما نمیتوانیم!