مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
معمولا با ۵ ثانیه اختلاف از هم تیکآف میکنیم تا در جتواش جلویی نیافتیم. تا بلند شدم و چرخها را جمع کردم، صدای شهید بربری آمد: «هواپیمای آکروجت دارند تو را میزنند! سه چهارتا پشت سرت هستند.»
معمولا با ۵ ثانیه اختلاف از هم تیکآف میکنیم تا در جتواش جلویی نیافتیم. تا بلند شدم و چرخها را جمع کردم، صدای شهید بربری آمد: «هواپیمای آکروجت دارند تو را میزنند! سه چهارتا پشت سرت هستند.»
بله. ده پانزده مایل مانده به هدف دیدم، دو سه موشک از کنارم رد شد. قرار بود یککلمه هم حرف نزنیم. اما دیدم فعالیت پدافند زیاد شد. گلولههای ضدهوایی را میدیدم میآیند. نتوانستم خودم را نگه دارم. گفتم «جناب سرگرد مرا بدجوری میزنند!» سرش را گرداند طرف من و ناگهان گفت «یا ابوالفضل! بکش پایین!» دو هواپیمای اسکرامبل بلند کرده بودند.
ده پانزده مایل مانده به هدف دیدم، دو سه موشک از کنارم رد شد. قرار بود یککلمه هم حرف نزنیم. اما دیدم فعالیت پدافند زیاد شد. گلولههای ضدهوایی را میدیدم میآیند. نتوانستم خودم را نگه دارم. گفتم «جناب سرگرد مرا بدجوری میزنند!» سرش را گرداند طرف من و ناگهان گفت «یا ابوالفضل! بکش پایین!» دو هواپیمای اسکرامبل بلند کرده بودند.
گفتم درست است ولی من وطنفروش نیستم! اشتباه آمدی! گفت «شوخی نداریم ها!» بعد شروع کرد فحشدادن به امام (ره). من هم به صدام فحش دادم. محمد هفتتیر کشید و گفت «فکر کردی اینجا کجاست؟» گفتم کراچی! گفت «یکبار دیگر (به صدام) فحش بدهی میزنم!» گفتم «حیف ایرانی که تو باشی! این کناریات یک عراقی است. ولی تو که ایرانی هستی، واقعا وطنفروشی!»
وقتی F-4 فانتوم با غرش پسسوزهایش از باند بلند میشد، نهتنها آهن و سوخت به هوا پرتاب میشد امید، جسارت و ایمان هم همراهش بلند میشد. فانتومی که در آسمان ویتنام، خاورمیانه و خلیج فارس رژه رفت و در دستان خلبانانی چون عباس دوران و غفور جدی اردبیلی نفس دشمن را گرفت، امروز دیگر فقط یک جنگنده نیست؛ یادگار عزتِ پرواز در روزهایی است که هواپیماها حکم شمشیر و سپر را داشتند.
در میدانهای واقعی نبرد، همیشه آنکه شلیک میکند تعیینکننده نیست؛ آنکه میتواند نیرو، مهمات و اراده را به خط مقدم برساند، سرنوشت جنگ را مینویسد. ایلوشین ۷۶ دقیقاً برای همین لحظهها ساخته شد؛ نه برای نمایش، نه برای رکوردشکنی، بلکه برای حمل وزن جنگ
مذاکرات اخیر میان ایران و آمریکا در پاکستان، بیش از آنکه تلاشی واقعی برای پایان دادن به یک جنگ پیچیده باشد، صحنهای بود از بازتولید همان الگوی قدیمی؛ الگویی که در آن ایالات متحده آمریکا ابتدا با ابزار نظامی معادلات را به هم میریزد و سپس در قامت یک مذاکرهکننده، با دست بالا و مطالبات حداکثری وارد میدان میشود. آنچه در اسلامآباد رخ داد، نه صرفاً یک گفتوگوی نافرجام، بلکه تصویری فشرده از منطق امنیتی آمریکاست؛ منطقی که همزمان جنگ را آغاز میکند و در میز مذاکره نیز از موضع فشار، امتیاز میطلبد