به گزارش تابناک؛وقتی اسم فانتوم میآید، حتی کسانی که کوچکترین علاقهای به هوانوردی ندارند یک حس احترام ناخودآگاه پیدا میکنند. انگار درباره موجودی حرف میزنیم که نیمهافسانه است و نیمهماشین؛ چیزی که نه کاملاً آمریکاییست، نه صرفاً یک جنگنده قدیمی، و نه فقط یک ابزار جنگ. فانتوم یک «ذهنیت» است، یک نگرش هجومی، یک مشت گرهکرده آهنی که از دهه ۶۰ میلادی تا همین امروز در چندین ارتش دنیا ادامه داده. و ایران یکی از کشورهایی است که فانتوم را نه فقط خرید، بلکه با آن زندگی کرد، با آن جنگید، با آن قهرمان ساخت، و در نهایت یکی از پیچیدهترین فصلهای تاریخ هوانوردی جهان را با همین جنگنده نوشت.
داستان فانتوم از زمانی شروع شد که نیروی دریایی آمریکا دنبال یک جنگنده همهفنحریف بود؛ چیزی که بتواند از عرشه ناو بلند شود، سرعت بالایی داشته باشد، بار سنگین حمل کند و در عصر موشکها همچنان «دست بالای هوا» را حفظ کند. مکدانلداگلاس دست روی چیزی گذاشت که بعدها تبدیل شد به F-4 Phantom II، یک پرنده دو سرنشین، دو موتوره، با بالهای بزرگ و ساختاری که از دور هم فریاد میزد «مراقبم باش، من شوخی ندارم».
این جنگنده از همان ابتدا برای ناو طراحی شد، یعنی شاسی تقویتشده، قلاب فرود، ستون تسلیحاتی قدرتمند و توان حمل سوخت زیاد داشت. و فانتوم از هم_albums/1344894/57243/thumbnails/thm_2178793_262.jpg”> 
این همان چیزیست که فانتوم را تبدیل کرده به یکی از مهمترین جنگندههای تاریخ ایران و یکی از افسانهایترین هواپیماهای نظامی قرن بیستم. جنگندهای که از ناوهای آمریکا شروع کرد، ولی در نهایت، در آسمان ایران، در دل خلبانها و مردم ایران، تبدیل شد به اسطورهای که هیچوقت فراموش نمیشود.