برچسب ناو آبراهام لینکلن

هیچ جنگنده‌ای دیده نمی‌شود. رادارها هم چیزی نشان نمی‌دهند که نزدیک باشد. اما چند دقیقه بعد، یک نقطه دقیق روی زمین از بین می‌رود. نه یک محدوده، نه یک منطقه؛ فقط همان نقطه. سؤال از همین‌جا شروع می‌شود؛ اگر کسی در آسمان نیست، پس این ضربه‌ها از کجا می‌آید؟

حالا مثلا آتش بس شده ، مثلا آمریکا و شگ وفادارش اسرائیل به ایران حمله ای نمی کنند ، اما همین الان وقت سر بندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است ، مغز های متفکری که در عمق جنگ بوده ، خسته و زخم خورده اند اما آنچنان ضربه ای به دشمن وارد آوردند که حتی فکرش را هم نمی کرد.

در فضای پساجنگ، اولین اشتباهی که می‌تواند یک کشور را دوباره وارد چرخه درگیری کند، اتکا به پاسخ‌های قابل پیش‌بینی است؛ همان چیزی که طرف مقابل برایش برنامه‌ریزی کرده. اگر قرار باشد در مواجهه بعدی با ایالات متحده آمریکا یا اسرائیل، صرفاً همان الگوی «حمله در برابر حمله» تکرار شود، نتیجه چیزی جز تکرار هزینه‌ها نخواهد بود. بازدارندگی واقعی، جایی شروع می‌شود که طرف مقابل دیگر نتواند رفتار تو را مدل‌سازی کند.

در همان روزهایی که آسمان جنوب ایران زیر رفت‌وآمد جنگنده‌های پنهان‌کار و پرنده‌های پشتیبانی آمریکا و اسرائیل نفس می‌کشید، یک سؤال آرام اما جدی بین تحلیل‌گرها می‌چرخید؛ اگر ایران چیزی داشت که بتواند این آسمان را به چالش بکشد چه می‌شد؟ نه در حد نمایش، نه در حد رهگیری‌های پراکنده، بلکه در حد یک نیروی منسجم. سناریویی که از دل همین سؤال بیرون می‌آید، ساده نیست، اما اگر بخواهیم واقع‌بینانه نگاه کنیم، داشتن دو اسکادران جنگنده J-10C می‌توانست شکل این جنگ را تغییر بدهد، نه به‌صورت کامل، اما به اندازه‌ای که معادله دیگر یک‌طرفه نباشد.

در ظاهر، جنگ‌ها با موشک و جنگنده تعریف می‌شوند، اما در تنگه هرمز، بازی جای دیگری جریان دارد. زیر سطح آب، جایی که هیچ راداری نمی‌بیند و هیچ خبرنگاری تصویرش را مخابره نمی‌کند، سلاحی خوابیده که می‌تواند بدون هشدار، مسیر ۲۰ درصد نفت جهان را ببندد. مین دریایی، همان کابوس قدیمی که حالا دوباره به مرکز معادلات برگشته. در شرایطی که تهدید‌های دونالد ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز به اوج رسیده و حتی بحث محاصره دریایی ایران مطرح شده، سؤال اصلی این نیست که آیا جنگ می‌شود یا نه؛ سؤال این است که اگر ایران تصمیم بگیرد، چقدر طول می‌کشد تا این گلوگاه حیاتی را به یک منطقه مرگ تبدیل کند.

در معادلات امنیتی منطقه، برخی نقاط صرفاً جغرافیا نیستند، بلکه به بخشی از ساختار بازدارندگی تبدیل می‌شوند. برای ایران، لبنان یکی از همین نقاط است؛ جایی که حضور یک بازیگر غیردولتی مانند حزب‌الله لبنان، معادله امنیتی اسرائیل را به‌طور بنیادین تغییر داده. در این میان، آتش‌بس در لبنان نه نشانه پایان تنش، بلکه بخشی از یک بازی پیچیده‌تر برای مدیریت زمان، منابع و سطح درگیری است.

خیلی‌ها وقتی از جنگ هوایی حرف می‌زنند، تصویرشان از آسمان پر از جنگنده است، درگیری، مانور، شلیک. اما واقعیت جایی پایین‌تر اتفاق می‌افتد؛ روی باند‌هایی که اگر چند مترشان از بین برود، همان جنگنده‌ها دیگر هیچ‌وقت بلند نمی‌شوند. در این ۴۱ روز، اگر چیزی به اندازه موشک‌ها اهمیت داشت، همین باند‌های بتنی بود که یا زنده ماندند، یا همه‌چیز را با خودشان پایین کشیدند.

در هر درگیری بزرگ، آن‌چه تعیین‌کننده است فقط توان نظامی نیست، بلکه میزان تسلط بر جغرافیا و گلوگاه‌های حیاتی است. کشوری مثل ایران که در قلب یکی از مهم‌ترین نقاط انرژی جهان قرار دارد، اگر این مزیت را به یک ابزار فعال تبدیل نکند، عملاً بخش بزرگی از ظرفیت بازدارندگی خود را کنار گذاشته است. در مقابل، برای ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، هرگونه تهدید به اختلال در این گلوگاه‌ها، می‌تواند به معنای افزایش هزینه‌ای باشد که از سطح نظامی فراتر می‌رود و اقتصاد جهانی را هم درگیر می‌کند.