برچسب ماشال

دو نفر در محل اسم‌شان علی بود. یکی که از بزرگترها و زحمت‌کش‌های مسجد بود، قد بلندی داشت. همین قد بلند او را به «علی بلند» معروف کرده بود. براتعلی این اسم را ورانداخت.

خوش و بشی با دخترم کرد و با مهربانی تمام گفت: «دخترم! اول برو روسریت رو سرت کن، بعد بیا تلویزیونت رو بگیر!»

اوایل انقلاب، هیئت امنای مسجد به خاطر کوچک و محدود بودن فضای مسجد، تصمیم به عملی کردن طرح توسعه‌ مسجد محل گرفتند.

برای توسعه‌ مسجد فقط نیروی کار مسئله نبود. پول هم می‌خواست. اینجا بود که براتعلی خلاقیت به خرج داد.

گفته بود با سنگ ریزه آرام آرام بزنند به در و چیزی هم نگویند. آن قدر این کار را ادامه داده بودند که با ترس و لرز دُمشان را گذاشته بودند روی کولشان و رفته بودند.

یکی از آن کارهایش که باعث تعجب همه شده بود این بود که یک نفره ماشین نیسان را بلند می کرد و چندین متری حرکتش می داد.

براتعلی بعد از این که فهمید این قضیه تقریبا به صورت رسم درآمده است،‌ سعی می‌کرد در این مراسم شرکت کند.

گاهی این جلسات برای نوجوانان و حتی جوانان هیچ جذابیتی نداشت. چون صرفا طلبه‌ای، که بیشتر مواقع مسن بود، می‌آمد و یک ریز و بدون رعایت اصول سخنرانی، چیزهایی می‌گفت.