برچسب ماشال

پاسدار شهید «براتعلی داودی» در سال ۱۳۳۷ در مشهد مقدس، در خانواده‌ای محروم، ولی برخوردار از عقاید پاک مذهبی متولد شد.

دستمان به جایی بند نبود. تنها بند، نذر و نیازهای مادرم بود که از همان اول شروع شده بود. و چه بندی از این بهتر؟ امام رضا (ع) خوب می‌دانست قرار نیست قصه‌ براتعلی اینجا به سر برسد!

تا زمانی که یادم هست هیچ وقت از پدرم پول توجیبی نگرفت. حتی کمک یار پدرم در خرج‌های خانه هم بود.

بی بی در محله‌ ما بی‌کس بود. او بود و یک خانه‌ محقر قدیمی و پسر نوجوانش که خرجی بخور و نمیری در می‌آورد. به دستور براتعلی ما بولدوزرها به خط شدیم در کمترین زمان ممکن خانه‌ بی بی را تعمیر کردیم.

زحمت‌ها و سختی‌های آنان نتیجه داد و حاصلش شهیدان و رزمنده‌هایی بودند که از این محله و مسجد، برای اسلام جانشان را کف دستشان نهادند و رهسپار جبهه‌ها شدند. بسیاری از شهیدان محله‌ ما، تربیت یافتگان این دو دوست صمیمی هستند.

برف روی پشت بام‌ها خیمه می‌زد و براتعلی با ما بچه‌ها، منزل سن بالاهای محله را در می زد. تا در باز می‌شد سلامی می‌کرد و می‌گفت: «پنج تا چایی برامون می‌ذارید ؟!» با لبخند صاحب‌خانه راهی بام می شدیم. می‌گفتیم: تا چایی دم بکشه، کار ما تمومه؛ چایی مفتی که نمی‌شه خورد!

اگر ما ذره‌ای از دستورات دین، مخصوصاً نماز وروزه، کوتاهی کنیم و حواسمون به همسایه و نیازمندان نباشه، فردا باید پیش حضرت زهرا(س) جواب پس بدیم. نکنه درمحضر حضرت زهرا (س) شرمنده بشیم.

وقتی براتعلی می‌زدش زمین، خوشش نمی‌آمد کسی تشویقش کند؛ بی درنگ دست حریفش را می‌گرفت و می‌کشاندش به آغوش.