برچسب فیلم ترسناک

سریال آن: به دری خوش آمدید (It: Welcome to Derry) که همین امسال توسط کانال اچ‌بی‌او پخش شد، به‌سرعت به یکی از پربیننده‌ترین آثار ترسناک تلویزیونی بدل گردید. این اثر با تکیه بر میراث رمان استیون کینگ و فیلم‌های اندی موسکیتی، تلاش می‌کند تا چرخه‌ی وحشت در شهر خیالی دری را از زاویه‌ای تازه روایت کند. سریال با فضاسازی دقیق و شخصیت‌پردازی چندلایه، مخاطب را به جهانی می‌برد که ترس دیگر یک هیولای بیرونی نیست، بلکه بخشی از حافظه‌ی جمعی و نهادهای اجتماعی است. 

کریستوفر لندون، کارگردانی که بیشتر با فیلم‌های ترسناک طنزآلودی نظیر «روز مرگت مبارک» (Happy Death Day) شناخته می‌شود، در فیلم جدید خود به نام رهایی (Drop) مسیر متفاوتی را پیش می‌گیرد؛ او از فضای طنز فاصله می‌گیرد و پا در قلمرو تریلر روان‌شناختی می‌گذارد و سعی می‌کند اضطراب دیجیتال را به تصویر بکشد. این فیلم با تمرکز بر یک موقعیت محدود اما پرتنش، موفق می‌شود مخاطب را درون یک فضای بسته و خفقان‌آور نگه دارد، جایی که فناوری، ترس، و تنهایی دنیای امروز به هم گره می‌خورند.

در دورانی که بازسازی‌ها، دنباله‌ها و نسخه‌های دوم، اغلب سایه‌ای از فیلم اولیه هستند، فیلم مگان ۲.۰ (M3GAN 2.0) نه‌تنها موفق می‌شود میراث قسمت اول را حفظ کند، بلکه آن را گسترش داده و به قلمرویی عمیق‌تر، خطرناک‌تر و چندلایه‌تر وارد می‌شود. جرارد جانستون، کارگردان فیلم، در ادامه روایت داستان قسمت نخست، مسیری متفاوت را برمی‌گزیند و به‌جای تکرار صرف،  به سراغ بازاندیشی در ساختار ژانر و ایده‌های کلیدی هوش مصنوعی است.

فیلم سلاح‌ها (Weapons)، جدیدترین ساخته‌ زک کرگر پس از موفقیت چشمگیر «بربری» (Barbarian) است؛ فیلمی که نه تنها منتقدان ژانر وحشت، بلکه مخاطبان سینمای جدی‌تر را هم متوجه خود کرد. کرگر در اثر تازه‌اش پا را از محدوده‌ یک فیلم ترسناک معمول فراتر گذاشته و تلاش کرده با ترکیب عناصر ژانر وحشت با ساختارهای روایی پیچیده‌تر و دغدغه‌های اجتماعی، فیلمی خلق کند که هم هیجان‌انگیز باشد و هم اندیشه‌برانگیز. از همان ابتدا روشن است که او قصد داشته در مسیری حرکت کند که فیلمسازانی چون جوردن پیل یا آری استر طی کرده‌اند؛ یعنی ساخت آثاری که از دل وحشت، تصویری از جامعه و روان انسان معاصر ترسیم می‌کنند.