مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
تقریبا هر هفته شاهد اکران یک فیلم ترسناک و اثری تازه در ژانر وحشت هستیم. اگر مثل میدانم تابستان گذشته چه کردی (I Know What You Did Last Summer) دنباله یا مثل مقصد نهایی: خط خون (Final Destination: Bloodlines) قسمت جدیدی از یک فرنچایز قدیمی نباشد احتمالا مثل نخستین نفرین (The First Omen) یا یک مکان ساکت: روز یک (A Quiet Place: Day One) پیشدرآمد است.
در میان آثار اقتباسی از نوشتههای استیون کینگ، فیلم پیادهروی طولانی (The Long Walk) جایگاه ویژهای دارد، نه بهخاطر حضور عناصر ترس و فراطبیعت، بلکه بهسبب واقعگرایی تلخ و اضطرابآور آن. فرانسیس لارنس، کارگردان آثاری چون «من افسانه هستم» (I Am Legend) و «بازیهای گرسنگی» (The Hunger Games)، این بار سراغ نخستین رمان کینگ رفته و جهانی را بر پرده آورده که خشونتش به جای هیولاهای خیالی، از خود انسان سرچشمه میگیرد. نتیجه، فیلمی است میان ویرانشهر و درام روانشناختی، میان بقا و نمایش، و میان حرکت و مرگ. لارنس با وفاداری نسبی به روح اثر، دنیایی خلق میکند که از نظر عاطفی خستهکننده و از نظر فلسفی پرکشش است: جهانی که در آن تنها قانون، «ادامه دادن» است.
فضا، این مرز نهایی و رازآلود، همیشه منبعی الهامبخش برای کارگردانان بوده است. جایی که سکوت، تاریکی و بینهایت ناشناختهها در هم میآمیزند تا بستری کامل برای خلق ترس و هیجان فراهم کنند. شاید همین ماهیت بیگانه و دور از دسترسِ فضا باشد که آن را به یکی از هولناکترین مکانها برای روایت بهترین فیلمهای ترسناک فضایی بشر تبدیل کرده است؛ جایی که کوچکترین اشتباه، مرگبارترین پیامد را به دنبال دارد. از هیولاهای پنهان در اعماق سفینهها گرفته تا خطرات روانیِ ناشی از تنهایی مطلق، فیلمهایی که در خلا بیانتها رخ میدهند، همواره یکی از تاثیرگذارترین زیرژانرهای ترسناک بودهاند.
انیمیشنهای استاپ موشن ترسناک، از همان روزهای ابتدایی پیدایش سینما، یکی از بهترین راهها برای انتقال حس ترس بوده است. این تکنیک خاص که با حرکت فریمبهفریم عروسکها یا اشیای واقعی ساخته میشود، نوعی جادوی بصری خلق میکند که هیچ فرم دیگری از انیمیشن قادر به تکرار آن نیست. در طول تاریخ، از ری هریهاوزن افسانهای گرفته تا آثار کلاسیک استاپ موشن راه خود را در دل مخاطبان باز کرده است.
اگر فرانکنشتاین گیرمو دل تورو شما را مثل من به شدت مجذوب خود کرده و بعد از تماشای این اقتباس خیرهکننده هنوز درگیر جهان تاریک و شاعرانهاش هستید، احتمالا دلتان میخواهد بیشتر در این دنیای هولناک اما انسانی فرو بروید. شاید از دیدن بازیهای حیرتانگیز اسکار آیزاک، جیکوب الوردی، میا گاث و کریستوف والتز شوکه شدهاید و حالا کنجکاوید سراغ کارهای قبلیشان بروید. یا شاید هم فرانکنشتاین ۲۰۲۵ تنها شروعی برای یک سفر سینمایی تازه در ژانر هیولاها باشد.
با اطمینان کامل میتوان گفت که سریال آن: به دری خوش آمدید (it: welcome to derry) تنها یک سریال تازه از جهان استیون کینگ نیست؛ بلکه تبدیل به پدیدهای شده که بار دیگر توجه مخاطبان را به دنیای تاریک و پررمز و راز شهر کوچک دری جلب کرده است. قسمت نخست سریال، با الهام از شخصیتها و فضای هولناک آثار کینگ، رکوردهای تازهای در میزان تماشا ثبت کرد و نشان داد که مخاطبان هنوز هم شیفته کشف رازهای این شهر نفرینشده و هیولایی هستند که با نام پنیوایز شناخته میشود. این سریال نهتنها دنیای آن را گسترش میدهد؛ بلکه تشنگی مخاطبان برای تجربه بهترین سریالهای ترسناک جهان را دوباره شعلهور میکند.
اگر نگاهی به سالهای گذشتهی سینمای هالیوود بیاندازیم، به خوبی متوجه میشویم که همیشه و به بهانهها و مناسبتهای مختلف فیلمهای ترسناک زیادی ساخته میشود. تعطیلات کریسمس و فرا رسیدن سال نوی میلادی هم یکی از همین مناسبتهای مهم است که سینمای وحشت همیشه برایش نقشههای ترسناکی میکشد! مثلا فیلمهایی که در دل زمستان میگذرند مثل درخشش (The Shining) و موجود (The Thing) برای خودشان تبدیل به کلاسیکهای فصل شدهاند.
ژانر وحشت درست به اندازهی هیولاها و موجودات ترسناکی که در آن میبینیم، اَشکال متفاوتی دارد. چه دنبال یک موج خالصِ آدرنالین باشید، چه داستانی عمیقتر و تفکربرانگیز، برای هر سلیقهای چیزی پیدا میشود. در کنار اسلشرهای ساده و سرگرمکنندهای که در آنها چند جوان خوشقیافه و اهل مهمانی راهی جنگل و یکییکی قربانی یک روانی ماسکپوش میشوند، فیلمهایی هم هست که روی مسائل واقعی و ترسهای انسانی تمرکز میکنند.