برچسب شهید بیضایی

گفتم: «صبر کن! تو داری خبر مجروحیت به من می‌دهی یا شهادت؟» گفت: «حالا شما پدر و مادر را بیاورید.» گفتم: «حاجی! برای مجروحیت که نمی‌گویند مادر را بیاورید تهران».

گفت: «طاقتش را داری؟» گفتم «طاقت نمی خواهد. شهید شده؟» تایید کرد و گفت: «بله محمودرضا شهید شده.» گفتم: «مبارکش باشد».

عمیقا غبطه می‌خوردم به وضعی که پیکرش داشت. سخت احساس کردم حقیر شده‌ام در برابرش. بی‌اختیار زیر لب گفتم: «ما شاء الله برادر!‌ای والله! حقا که شبیه حسین شده‌ای».

محمودرضا دهه محرم گاهی که کارش زیاد بود، همه ده شب را نمی‌توانست هیئت بیاید، اما شب روضه علی اکبر (ع) حتما می‌آمد و دم علی علی می‌گرفت.

محمودرضا گفت: «شهادت شهید مرادی خیلی‌ها را خجالت‌زده کرد.» نپرسیدم چرا این طور می‌گوید و منظورش چیست. ولی شهادت خودش حقا مرا خجالت‌زده کرد.

چفیه را که روی پیکرش گذاشتم، فهمیدم به گرد پایش هم نرسیده‌ام. آنجا من فهمیدم که ارادت به ادعا نیست

بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری در میان شهر‌ها و نامی است در میان نام‌ها. نه، کربلا حریم حق است و هیچ کس را جز یاران امام حسین (ع) راهی به سوی حقیقت نیست.

هر چه داد زدیم که نرود، گوش نکرد و رفت. داشتیم نگاهش می‌کردیم و هر لحظه منتظر بودیم که اتفاقی برایش بیفتد.