برچسب شهید بیضایی

محمودرضا شکسته بود خودش را و به راحتی می‌شکست خودش را. آن‌قدر تمرین کرده بود که خودشکنی برایش آسان شده بود.

هر وقت پول لازم داشتم اگر هیچ طوری جور نمی‌شد، به محمودرضا زنگ می‌زدم و جور می‌شد. این طور نبود البته که همیشه پول داشته باشد، اما با این همه نمی‌گفت «ندارم» همیشه می‌گفت «جور می‌شه، یه شماره کارت بده».

به قول خودمان، توی کار اهل دو دَر کردن نبود. کارش را واقعا دوست داشت.

هیچ وقت «التماس دعا» نمی‌گفت. یادم نمی‌آید این لفظ را از او شنیده باشم. هیچ وقت «قبول باشه» هم از او نشنیدم.

گاهی از او خجالت می‌کشیدم. ادبش چیز دیگری بود برای خودش. این اواخر وقتی روبوسی می‌کردیم، شانه‌ام را به عادت بچه‌های بسیج می‌بوسید.

بدون استثنا، هر سال عاشورا با رفقایش در مقتل شهدای فکه که سردار حضور می‌یافت.

آن قدر تلفات از آمریکایی‌هایی‌ها گرفته‌اند که الان نظامیان آمریکایی کشیده شده‌اند داخل پادگان‌هایشان. طرف آمریکایی از حاج قاسم خواسته فتیله را بکشد پایین.

من داشتم توی لپ‌تاپم قسمتی از سریال آمریکایی «فرار از زندان» را می‌دیدم. آمد نشست و بی‌مقدمه گفت: «می‌بینی چطور دارد آمریکا را تبلیغ می‌کند؟»