برچسب شلمچه

زائران، هم در مسیر رفت، هم در مناطق عملیاتی و هم در مسیر برگشت مات استنشاق عطر شهدا بودند؛ این را از تفاوت رفتارشان قبل و بعد از سفر می‌شد به خوبی حس کرد؛ از همان ایستگاه اول یعنی دوکوهه حس و حال‌ها دچار تحولی عظیم شد که گویی از همانجا سازماندهی معنوی دانشجویان شروع شد.

قبل از رفتن با خودم فکر می‌کردم یعنی پدر و مادرم اجازه میدن به عنوان خادم به راهیان نور برم چون تازه از زائری برگشته بودم می‌خوام اینو بگم که فقط دعوت شهداست اگر آنها نخوان با یک بهانه کوچک که اصلا فکرش را نمی‌کنی از قافله جا خواهی ماند.

راوی سیره شهدای قم گفت: پرسیدیم: سرهای این بدن‌ها کجا هستند؟ جواب داد: بسیجی‌ها را پیش پای کاروان‌های عروسی ذبح و سرهایشان را به صدام تقدیم کردم.

همه کفش‌هایشان را در می‌آورند و پابرهنه وارد این سرزمین می‌شوند؛ شن‌ها از بس داغ است پایت را که می‌گذاری، گرمای آن تا عمق جانت می‌رود، اما کم کم عادت می‌کنی.

اینجا بی‌نشانی، بی پلاکی فریاد می‌زند. مثل مادرشان زهرا (س)؛ نمی‌دانم آن لحظه‌ای که شهدا زیر شنی تانک بودند به یاد کدام روضه افتادند!

نگاه دخترک را دیده‌ای؛ نمی‌دانم نگاهش چه می‌خواهد از جان این اتوبوس‌های رهگذر، بغض مادران شهر را حس کرده‌ای، رنج پدرانش را خوانده‌ای، اصلا این شهر را قدم زده‌ای؟ به کجا چنین شتابان می‌روی زائر راهیان‌نور وقتی شهر همچنان تاریک است.