برچسب سینمای جهان

همه‌ی ما می‌دانیم که قلب تپنده‌ی هر داستان ماندگار، قهرمان آن است؛ اما بیایید صادق باشیم، هیچ قهرمانی بدون وجود یک شرور قدرتمند، فرصتی برای درخشش پیدا نمی‌کند. در واقع، یک سریال خوب زمانی به مرز شاهکار بودن نزدیک می‌شود که بهترین شخصیت‌های شرور آن، با ظرافت نوشته شده و با مهارتی خیره‌کننده بازی شود. این شخصیت‌های بی‌رحم، فریبکار و گاه ترسناک هستند که به داستان جان می‌دهند و شخصیت اصلی را در تنگنای انتخاب‌های سخت قرار می‌دهند.

واقعا چه کسی فکرش را می‌کرد چهار لاک‌پشت که عاشق پیتزا هستند و در فاضلاب‌های نیویورک زندگی می‌کنند، روزی به نمادهای تکرارنشدنی فرهنگ عامه تبدیل شوند؟ لئوناردو، داناتلو، میکل‌آنژ و رافائل، دهه‌هاست که با آن نقاب‌های رنگی و شوخی‌های بی‌پایانشان، بخش جدایی‌ناپذیری از خاطرات کودکی و حتی بزرگسالی ما شده‌اند. هالیوود خیلی زود پتانسیل این نینجاهای سبز را کشف کرد؛ از آن سه‌گانه‌ی کلاسیک و دوست‌داشتنی دهه ۹۰ میلادی گرفته تا بهترین انیمیشن‌های ‌لاک‌پشت‌های نینجا سال‌های اخیر، هر کدام تلاش کردند دنیای پرهیجان این برادران را به تصویر بکشند.

فیلم موج نو (Nouvelle Vague)، جدیدترین ساخته ریچارد لینکلیتر، بیش از آن‌که یک فیلم درباره موج نوی فرانسه باشد، تلاشی برای بازاندیشی در خودِ مفهوم سینما است؛ تلاشی که از دل تاریخ برمی‌خیزد اما نگاهش معطوف به سینمای اکنون است. لینکلیتر در این اثر، نه به‌دنبال بازسازی یک دوره تاریخی به‌معنای کلاسیک آن است، و نه قصد دارد صرفا ادای دینی ساده به اسطوره‌های تثبیت‌شده سینما انجام دهد. آنچه این فیلم را متمایز می‌کند، فاصله‌گیری آگاهانه از نوستالژی صرف، و حرکت به‌سوی نوعی تأمل فلسفی درباره چیستی سینما، زمان و تجربه همراه با آن است.

فیلم بمیر عشق من (Die My Love) ساختهٔ لین رمزی، از آن دست آثاری است که بیش از هر چیز، باید بتوان آن را تاب آورد. فیلم درامی که نه قصد روایت داستانی سرراست دارد، نه علاقه‌ای به ایجاد همدلی امن و کنترل‌شده در مخاطب نشان می‌دهد. رمزی از همان دقایق نخست، مخاطب را وارد فضایی می‌کند که در آن احساسات نه به‌عنوان تجربه‌ای زیباشناختی، بلکه با هدف فشار، اضطراب و بی‌قراری عمل می‌کنند. این فیلم بیش از آن‌که درباره چیزی باشد، درباره قرار گرفتن در یک وضعیت خاص است؛ وضعیتی که تماشاگر را از موقعیت ناظر بیرونی خارج می‌کند و او را به صورت ناخواسته، به شریک تجربه ذهنی شخصیت اصلی داستان بدل می‌سازد.