برچسب زینب تاج‌الدین

از شلوغی حیاط مدرسه تا خلوتی کلاس درسی که قاب عکس آقای فدایی را روی میز معلم نشاندند، خیلی راهی نیست. مدرسه «دارالسلامِ» شهر درچه خیلی نُقلی و جمع و جور است…! زنگ تفریح را زده‌اند و پسربچه‌های دوازده‌سیزده‌ و حتی چهارده ساله از سروکول هم بالا می‌روند.

«سُوگ» و «حُزن»، ساکت و سربه‌زیرش کرده و سخت وارد گفت‌وگو می‌شود. انگار هنوز داغِ برادر بیست و یکساله‌اش را هضم نکرده، حتی وقتی از چگونگی شهادت «محمدمهدی» در آن شب سردِ پنجشنبه «هجدهم دی‌ماه» در «میدان امام حسین»(ع) «قهدریجان» می‌پرسم و او بدون هیچ درنگی می‌گوید: «اینها را خیلی به من نگفتند…!»

سرتیپ پاسدار حاج محمود چهارباغی از فرماندهان جبهه مقاومت و سپاه قدس شاید یکی از افرادی باشد که حاج عباس نیلفروشان را به خوبی شناخت و در دوران حیات او، به خصوص در سال‌های فعالیت مبارزاتی‌اش در جبهه مقاومت همراه و همسیرش بود.

چشمانش می‌خندد، صورتش هم، اما دلش نه! چهل و اندی سال است که چشم انتظار است… چشم انتظار یک خبر، چشم انتظار یک دلخوشی عمیق! سالهاست منتظر یک زنگ تلفن است.

جمعه؛ بیست و چهارم بهمن. ساعت هشت صبح. زرین‌شهر. دانشگاه آزاد اسلامی واحد لنجان. ساختمان شیخ بهایی! قاب عکسش یا یک بغل گل سفید، نشسته روی صندلی، کنار صندلی‌های دیگر و جای خالی‌اش را پُر کرده است.

هوای گلستان شهدای اصفهان، رنگ دیگری داشت؛ انگار زمان کمی آهسته‌تر می‌گذشت و هر قدم، صدای خاطره‌ای را زنده می‌کرد. خانواده‌ها آرام میان ردیف‌های سنگ‌قبرها حرکت می‌کردند و بعد کنار مزار عزیزانشان می‌نشستند.

فرمانده 29 ساله لشکر امام‌حسین(ع) از روزهای آغازین جنگ تحمیلی، در جبهه جنوب حضور داشت و طلایه‌دار عملیات‌های موفقیت‌آمیز آن دوران بود. در اتاق جنگ، «حسین خرازی» جزو اولین امیدها و نوک پیکان حمله محسوب می‌شد.

جمعه بود، حال دیگری داشتم. از صبح چندمین بار بود که طول اتاق را طی کرده بودم. چای ریخته بودم اما نتوانستم بخورم. بچه‌ها گریه می‌کردند. مثل این‌که آنها هم پریشان بودند.