برچسب دورکاری

کرونا کسب‌وکار مطبوعات را نیز از سکه انداخت و آنها را بیشتر از هر زمان دیگری در تنگنا قرار داد. بحران اقتصادی و عدم انتشار مطبوعات در فروردین، باعث شد تا بسیاری از مدیران مسئول برای حل مشکلات خود اقدام به تعدیل نیرو کنند؛ اقدامی که البته چندان مؤثر واقع نشد و آنها نتوانستند از […]

کرونا معادله زندگی آدم‌ها را بر هم زد و باعث شد آن‌ها سبک و سیاق جدیدی برای ادامه زندگی خود انتخاب کنند؛ زندگی با کرونا و همراهی‌کردن این ویروس مهلک و افسارگریخته که اکنون حدود 9 ماه از شیوع آن در ایران می‌گذرد. از همان ابتدایی که سروکله این ویروس چینی پیدا شد، بسیاری از مشاغل و کسب‌وکارها رکود و ضرر و زیان بسیاری را متحمل شدند و برخی نیز ترجیح دادند برای مدتی آن کسب‌وکار خود را تعطیل کنند. در این میان، اما خبرنگارها و روزنامه‌نگارها و سایر اهالی رسانه از جمله کسانی بودند که از همان ابتدای شیوع بیماری کووید 19 بیکار ننشستند و به تولید محتواهای مختلف در این باره پرداختند؛ برخی‌ پا به میدان گذاشتند و با مراجعه به مراکز و بیمارستان‌هایی که منبع اصلی آلودگی به شمار می‌آمد به تهیه گزارش میدانی پرداختند. کرونا، اما برخی از روزنامه‌نگارها را خانه‌نشین کرد و سبب شد تا آن‌ها به جای حضور در تحریریه‌ها به صورت دورکاری کارشان را ادامه دهند و تجربه جدیدی از روزنامه‌نگاری را تجربه کنند؛ تجربه‌ای که مهری مصور، سمیه مسرور و مینا عباسیان که هر سه از اهالی رسانه هستند، در گفت‌وگو با «اصفهان زیبا» از آن می‌گویند.

نزدیک به یک‌سال از شیوع کرونا ویروس در کشور می‌گذرد و به دلیل رعایت پروتکل‌های بهداشتی و همچنین فاصله‌گذاری اجتماعی و اجتناب افراد از حضور در فضاهای شلوغ، بسیاری از کارفرماها از همان ابتدای جولان این بیماری مهلک، تعدادی از کارمندان خود را دورکار کردند و از آن‌ها خواستند که بدون حضور فیزیکی در اداره‌ها یا محل کار، امور محوله خود را در خانه انجام دهند. در این میان، اما برخی از کارفرمایانِ مخالف با دورکاری کارمندان، به‌رغم میل باطنی و به دلیل اعمال محدودیت‌ها، هرازگاهی که نام شهر محل سکونتشان در لیست قرمز قرار می‌گیرد، مجبور می‌شوند نیمی از کارمندان خود را دورکار کنند.

یک سال از شیوع کرونا در کشور گذشته و تحریریه‌های خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها نیز همچون بسیاری از محیط‌های کاری دیگر به دلیل جلوگیری از انتقال این ویروس، شکل و شمایل گذشته خود را از دست داده‌اند و خلوت‌تر از هر زمان دیگری به کار خود ادامه می‌دهند. در یک سال گذشته بسیاری از خبرنگاران و روزنامه‌نگاران دورکار شدند و همچنین کرونا خیلی از آنها را خانه‌نشین و بیکار کرد. تجربه دورکاری، برای آنها فرصت جدیدی بود که شاید تا پیش از این با مشابه آن مواجه نشده بودند؛ خبرنگاری در بحران. این فرصت، اما با تجربه‌های تلخ و شیرین زیادی همراه بوده است. 

مشکلات کرونا برای خبرنگاران کم بود، حالا باید به آن معضلات و دردسرهای ناشی از قطعی گاه و بیگاه برق را هم اضافه کرد؛ اهالی رسانه که اصلی‌ترین ابزار و تجهیزات کار آن‌ها با برق کار می‌کند، خاموشی‌ها باعث کند‌شدن و وقفه طولانی در روند کارشان می‌شود؛ به ویژه آن دسته از خبرنگاران و روزنامه‌نگارانی که به دلیل شرایط حاد کرونایی در تحریریه‌ها حضور ندارند و ناچار به تحمل شرایط دورکاری هستند. عدم تأمین محتوا در زمان مناسب، به تأخیر افتادن زمان‌بندی بستن صفحات، کندی و قطعی سرعت اینترنت و… تنها شمه‌ای از مشکلاتی است که اهالی رسانه در حین قطعی برق با آن مواجه هستند.

همین اول کاری باید اعتراف کنم؛ هفت سال مستمر خبرنگار حوزه اجتماعی بودن، اصلا کار آسانی نیست. آدم از جنس فولاد هم که باشد، هرچقدر هم که عاشق و سرسپرده شغلش باشد، خیلی جاها کم می‌آورد و از پا می‌افتد و دلش یک جهان امنی را می‌خواهد تا در آغوشش پناه بگیرد؛ دنیایی که در آن آن‌قدر قدرت داشته باشد تا بتواند فرجام خوشی برای همه سوژه‌های گزارش‌هایش رقم بزند؛ یکی مثل سمیه 15ساله که به جرم قتل منتظر تقدیر چشم‌به‌در زندان دوخته، یا مثلا آرمان که شیشه عقلش را یک‌باره ربود و باعث شد روی پدر و مادرش چاقو بکشد. مادر مرد. پدر دیگر آن مرد سابق نشد و آرمان به حکم قاضی تا آخر عمر ساکن بخش کرونیک بیمارستان روانی شد، یا مثلا ملیکای پنج‌ساله که زیر شکنجه‌های محمدجواد 40ساله تاب نیاورد و جان باخت، یا مثلا میلاد آروی که آتش وحشی سانچی، امان دیدن اولین فرزندش را نداد.

برای بسیاری از ما که مجبور به دورکاری یا آموزش مجازی شده‌‌ایم، حالا خانه هم دفتر کار است، هم مدرسه و هم زمین‌بازی. شاید بتوان گفت که در چنین شرایطی غرق شدن در ساعت‌‌ها مطالعه یا کارِ بی‌‌وقفه تبدیل به خاطره‌‌ای دور و دست‌‌نیافتنی شده است. با این اوصاف، شاید بهترین راه‌‌حلی که به ذهنتان می‌‌رسد این باشد که هندزفری را توی گوشتان بچپانید و دکمه پلی را فشار دهید؛ اما آیا گوش دادن به موسیقی واقعاً می‌‌تواند عوامل حواس‌‌پرتی را از شما دور کند، قدرت تمرکزتان را بالا ببرد و عملکردتان را بهبود ببخشد؟