برچسب درام

فیلم موج نو (Nouvelle Vague)، جدیدترین ساخته ریچارد لینکلیتر، بیش از آن‌که یک فیلم درباره موج نوی فرانسه باشد، تلاشی برای بازاندیشی در خودِ مفهوم سینما است؛ تلاشی که از دل تاریخ برمی‌خیزد اما نگاهش معطوف به سینمای اکنون است. لینکلیتر در این اثر، نه به‌دنبال بازسازی یک دوره تاریخی به‌معنای کلاسیک آن است، و نه قصد دارد صرفا ادای دینی ساده به اسطوره‌های تثبیت‌شده سینما انجام دهد. آنچه این فیلم را متمایز می‌کند، فاصله‌گیری آگاهانه از نوستالژی صرف، و حرکت به‌سوی نوعی تأمل فلسفی درباره چیستی سینما، زمان و تجربه همراه با آن است.

فیلم بمیر عشق من (Die My Love) ساختهٔ لین رمزی، از آن دست آثاری است که بیش از هر چیز، باید بتوان آن را تاب آورد. فیلم درامی که نه قصد روایت داستانی سرراست دارد، نه علاقه‌ای به ایجاد همدلی امن و کنترل‌شده در مخاطب نشان می‌دهد. رمزی از همان دقایق نخست، مخاطب را وارد فضایی می‌کند که در آن احساسات نه به‌عنوان تجربه‌ای زیباشناختی، بلکه با هدف فشار، اضطراب و بی‌قراری عمل می‌کنند. این فیلم بیش از آن‌که درباره چیزی باشد، درباره قرار گرفتن در یک وضعیت خاص است؛ وضعیتی که تماشاگر را از موقعیت ناظر بیرونی خارج می‌کند و او را به صورت ناخواسته، به شریک تجربه ذهنی شخصیت اصلی داستان بدل می‌سازد.

سریال بریکینگ بد (Breaking Bad) محصول سال ۲۰۱۳-۲۰۰۸ آمریکا است. این سریال در ژانر جنایی، درام، کمدی سیاه و گانگستری ساخته شده است. سازنده‌ی این سریال وینس گیلیگان است. این سریال از شبکه‌ی ای‌ام‌سی پخش شده است. بازیگرانی چون برایان کرانستون در نقش والتر وایت، آرون پال در نقش جسی پینکمن، آنا گان در نقش اسکایلر وایت، دین نوریس در نقش هنک شرایدر، بتسی برانت در نقش ماری شرایدر و باب ادنکرک در نقش ساول گودمن در این سریال نقش‌آفرینی کرده‌اند.

فیلم یک ماجراجویی بزرگ جسورانه زیبا ( A Big Bold Beautiful Journey) در نگاه نخست ممکن است یکی دیگر از فیلم‌های درام آرام، کم‌حادثه و درون‌گرای سینمای مستقل آمریکا به نظر برسد؛ فیلمی که بیش از آن‌که بر روایت متعارف تکیه کند، بر حس‌وحال، مکث و سکوت بنا شده است. اما این نگاه اولیه، به‌سرعت با پیشروی فیلم ترک برمی‌دارد. کوگونادا، فیلم‌سازی که پیش‌تر با «کلمبوس» (Columbus) و «بعد از یانگ» (After Yang) نشان داده بود چگونه می‌توان سینما را به فضایی برای تأمل فلسفی بدل کرد، در این اثر تازه، مخاطب را به سفری دعوت می‌کند که هم‌زمان شخصی، جمعی و وجودی است. سفری که مقصدش نه یک مکان مشخص، بلکه بازاندیشی در خودِ مفهوم «مسیر» است.

فیلم رویاهای قطار (Train Dreams) به کارگردانی کلینت بنتلی، نوعی مکاشفه‌ آرام در باب انسان، طبیعت و گذر بی‌رحمانه‌ی زمان است. بنتلی در این فیلم درام، همان مسیری را ادامه می‌دهد که پیش‌تر در «سوارکار» (Jockey) آغاز کرده بود: فاصله گرفتن از درام‌های پرتعلیق و حرکت به‌سوی سینمایی درون‌نگر، کم‌دیالوگ و مبتنی بر بدن، فضا و سکوت.

فیلم هانی نکن! (Honey Don’t!) که ایتن کوئن به همراه همسرش تریشیا کوک آن را تولید کرده است، یکی از تجربه‌های متفاوت و بحث‌برانگیز سینمای ۲۰۲۵ است. این اثر که در جشنواره کن امسال در بخش نمایش‌های نیمه‌شب اکران شد، از همان ابتدا توجه‌ها را به خود جلب کرد. این فقط به دلیل نام آشنای کارگردان نیست، بلکه «هانی نکن!» به خاطر ترکیب غیرمنتظره‌ای از ژانر طنز و درام جایگاه ویژه‌ای دارد. کوئن که سال‌ها با برادرش جوئل آثاری کلاسیک و فراموش‌نشدنی در تاریخ سینما آفریده بود، حالا مسیری تازه را در پیش گرفته؛ مسیری که گرچه پرخطر و پرچالش است، اما نشان از عطش تجربه‌گرایی دارد.