برچسب درام

بازیگران زیادی وسوسه شدند که گریزی به دنیای کارگردانی بزنند. این بازیگران را می‌توان به سه دسته کلی تقسیم کرد؛ گروهی که فیلم سازان بدی هستند، گروهی که آثار قابل قبولی را کارگردانی کردند و گروهی که با آثار بی نظیرشان نشان دادند در حرفه فیلم‌سازی هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارند. جسی آیزنبرگ در دسته آخر جای می گیرد؛ او پیش تر با فیلم شبکه اجتماعی (The Social Network) دیوید فینچر نشان داد که بازیگر درجه یکی است و با کارگردانی یک درد واقعی (A Real Pain) ثابت کرد که مثل گرتا گرویک و بردلی کوپر در فیلم سازی هم صاحب سبک است.

ریچل موریسون در اولین تجربه کارگردانی‌اش سراغ یک داستان بیوگرافی ورزشی به نام آتش درون (The Fire Inside) رفته است. موریسون پیش از این فیلمبردار آثار تحسین‌شده‌ای چون گل‌گرفته (Mudbound) و پلنگ سیاه (Black Panther) بود که هردوی این فیلم‌ها از لحاظ تصویربرداری بسیار قابل توجهند (حتی برای فیلم گل‌گرفته نامزد دریافت اسکار شد). این درام ورزشی که سرگذشت واقعی یک زن بوکسور را به تصویر می‌کشد داستانی است درباره خواستن و توانستن، رفتن و رسیدن و تسلیم نشدن که قادر است برای هر بیننده‌ای انگیزه بیافریند و الهام‌بخش باشد. اما این تمام ماجرا نیست. در ادامه با نقد فیلم آتش درون همراه باشید.

فیلم دختری با سوزن (The Girl with the Needle) یکی از آن آثار سینمایی است که با جسارتی مثال‌زدنی، یک دنیای تاریک و تلخ را به تصویر می‌کشد. فیلم، که در بستری از درام تاریخی روایت می‌شود، داستانی واقعی را از اوایل قرن بیستم به تصویر می‌کشد، دورانی که زندگی بسیاری از زنان تحت سلطه فقر، استثمار و سرکوب قرار داشت. کارگردان با نگاهی تیزبین و البته بی‌رحم، مخاطب را به درون جهانی می‌برد که در آن اخلاق، مرزهای باریکی با جنایت دارد. در این میان، شخصیت اصلی فیلم با بازی درخشان ویک کارمن سون، ما را به سفری پرآشوب می‌برد که سرنوشتش در هاله‌ای از غبار و درد پیچیده شده است.

فیلم هنوز اینجا هستم (I’m Still Here) ساخته‌ی والتر سالس، بیش از آن‌که صرفاً روایتی تاریخی از دوران دیکتاتوری نظامی در برزیل دهه‌ی ۷۰ باشد، پرتره‌ای است از مقاومت خاموش، زوال تدریجی امید و تلاش بی‌وقفه‌ی انسان برای حفظ حقیقت، حتی زمانی که حقیقت دیگر اثری در جهان بیرون ندارد. فیلم که به شایستگی برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی هم شد، به‌شکلی آرام و درونی، سقوط یک خانواده را در بستر تاریخی سقوط یک ملت به تصویر می‌کشد، و در این میان، زن را به عنوان محور ایستادگی و پایداری در برابر فراموشی معرفی می‌کند؛ زنی که حضورش نه تنها در متن زندگی خانوادگی، بلکه در قلب تاریخ پنهان است، و سالس به‌خوبی توانسته با تمرکز بر او، از یک تراژدی شخصی، روایتی جهان‌شمول و انسانی خلق کند.

فیلم سینمایی رها ساخته‌ی حسام فرهمند و اولین تجربه بلند این کارگردان است. در این فیلم  بازیگرانی همچون شهاب حسینی و غزل شاکری از بازیگران سابقه دار، ضحا اسماعیلی فر و آرمان میرزایی از بازیگران تازه کار ایفای نقش کرده‌اند.

سریال سارق مواد (Dope Thief) به تهیه‌کنندگی ریدلی اسکات و نویسندگی پیتر کریگ، یکی از آثار متفاوت و جسورانه‌ امسال در ژانر درام جنایی است که با تکیه بر فضاسازی تیره‌وتار، شخصیت‌پردازی عمیق و روایتی چندلایه، به بررسی فروپاشی اخلاقی دو انسان ساده هنگام برخورد با مفاهیمی چون وسوسه، هویت جعلی و طمع می‌پردازد. این سریال، داستان دو دوست صمیمی به نام‌های ری و منی را روایت می‌کند که خود را به عنوان مأموران اداره مبارزه با مواد مخدر جا می‌زنند تا از آشپزها و ساقی‌های خرده‌پای مواد مخدر، پولی به جیب  بزنند. آن‌ها که افرادی از حاشیه جامعه هستند و قربانیان خود را هم از همین بخش جامعه انتخاب می‌کنند، وارد دنیایی از جنایت و فساد می‌شوند؛ این نقشه به ظاهر ساده و زیرکانه، به‌تدریج آن‌ها را به باتلاقی بی‌انتها از دروغ، خشونت و فروپاشی درونی می‌کشاند.