برچسب خاطرات

تا به حال در زندگی‌ام بارانی به این شدت که در بیرون فرودگاه بن گوریون دیدم ندیده بودم. بارانش جوری بود که اصلا چتر جلویش جواب نمی داد چونکه هر قطره اش عین سوزن، هر مانعی را سوراخ می کرد. دنبال یک جایی در بیرون فرودگاه می گشتیم که تا «یاکوف» ماشینش را از پارکینگ بیاورد، از باران در امان باشیم. بعد از چند لحظه فهمیدیم که بین آدمهای امنیتی اسرائیلی ایستاده ایم. یکی شان شروع کرد با عربی شکسته سؤال کردن.

خب، طبق این صحبت ها، عملیات صلح به نابود کردن حماس وابسته است؛ اما به دست چه کسی؟ این سؤالی بود که از سفیرمان محمد بسیونی پرسیدم. جواب داد: «به دست حکومت خودگردان فلسطینی ای که به دست خود ملت فلسطین انتخاب شده است نه به دست هیچ کس دیگر جز آن. ۹۳ در صد از ملت فلسطین به عرفات رأی داده اند. حماس می خواهد یک قدرت موازی باشد و تفوق خودش را به زور تروریسم بر دیگران اعمال کند. [!!]»

«حتی اگر پاسپورت اسرائیلی که اعراب اسرائیل دارند (که من یکی از آنهایم) را ندیده بگیریم، باز هم ماها فقط با قلبمان عربیم. منظورم را گرفتی؟ ما عرب‌های 48 زبانمان را فروکرده‌ایم در دهانمان و آسه می‌رییم و آسه می‌آییم و توان انجام هیچ کاری نداریم. اسرائیل هم این را خوب می‌داند وگرنه چرا به ما گذرنامه‌ی اسرائیلی داد؟»

هیچ طرحی برای سرمایه‌گذاری پیدا نکردم جز همین هتل. در این هتل شریک شدم ولی بعدا فهمیدم بزرگترین اشتباه زندگی‌ام را کرده‌ام. من هم (مثل خیلی‌ها) باور کرده بودم اسرائیل خاکمان را به ما برگردانده چون صلح می‌خواهد. ولی بعدا معلوم شد اسرائیل «نه صلح، نه حرف اضافه» نمی‌خواهد. [اسم فرعی کتاب همین عبارت است].

محمد با صدایی شکسته و سرخورده گفت: می‌خواهم بدانی که قلب من اصلا نمی‌داند کینه یعنی چه. من نه ماشین می‌خواهم نه دفتر کار نه سیستم گرمایشی سرمایشی. دستکم الان. تمام چیزی که من می‌خواهم اینها بفهمند این است که اسرائیل سرشان کلاه گذاشته چون اسرائیل اصلا صلح نمی‌خواهد.

حتی (سخنگوی یاسر عرافت) هم با وجود لباس ایتالیایی درجه‌ی یکی که به تن دارد و با وجود عطر فرانسوی‌ای که زده و با وجود ماشین آلمانی‌ای که بیرون ساختمان منتظر اوست، شکستگی روحی‌ای که از چشمش پیداست و خمودگی‌ای که در صدایش به گوش می‌رسد و ناامیدی که در حرکتش به سمت فردا می‌بیند و رعشه‌ی دستش وقتی روی میز می‌کوبد و می‌گوید: «اسرائیل صلح نمی‌خواهد» را پنهان کند.