مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
تحول جنگ در قرن بیستویکم، تنها در سطح ابزارها رخ نداده است؛ بلکه در عمق ماهیت تصمیمگیری در مخاصمات تغییر ایجاد کرده است. اگر در گذشته، تصمیم به حمله یا عدم حمله در نهایت به اراده انسانی گره میخورد، امروز این اراده در لایههایی از داده، تحلیل و پردازش الگوریتمی بازتعریف شده است. این تغییر، پرسشهای بنیادینی را در حقوق بینالملل بشردوستانه ایجاد کرده است؛ بهویژه زمانی که پای آسیبپذیرترین گروه انسانی یعنی کودکان در میان باشد.
منوچهر متکی از آنچه «استراتژی از پیش طراحی شده واشنگتن» میخواند سخن گفت و تأکید کرد که طرح «غنیسازی صفر» از همان ابتدای مذاکرات در دستور کار آمریکاییها بوده است. او گفت: از مذاکرات به عنوان پوشش برای اجرای جنایت از پیش هماهنگ شده آمریکایی–صهیونیستی در تجاوز مشترک نظامی علیه کشورمان و مراکز هستهای ایران مورد استفاده قرار گرفت.
بحرانها همیشه با پایان یافتن رویدادهای بیرونی تمام نمیشوند. در بسیاری از موارد، آنچه باقی میماند، ردّی نامرئی اما عمیق در ذهن انسان است؛ ردّی که خود را در قالب کاهش تمرکز، حواسپرتی، فرسودگی ذهنی و دشواری در انجام سادهترین فعالیتهای روزمره نشان میدهد. این وضعیت، بهویژه در کودکان، میتواند پیامدهای جدیتری داشته باشد؛ زیرا ذهن کودک هنوز در حال شکلگیری است و تجربههای اضطرابآلود میتوانند بر ساختارهای شناختی و هیجانی او اثر پایدار بگذارند. از منظر روانشناختی، ذهن انسان در شرایط بحران وارد وضعیت «آمادهباش دائمی» میشود. در این حالت، انرژی ذهن به جای تمرکز بر یادگیری، تحلیل یا خلاقیت، صرف پایش تهدیدها و مدیریت اضطراب میشود. حتی پس از پایان بحران، این حالت بهسرعت خاموش نمیشود. به همین دلیل، بسیاری از افراد و بهویژه کودکان احساس میکنند ذهنشان «مثل قبل کار نمیکند». در اینجا، مسئله صرفاً یک موضوع روانی فردی نیست، بلکه به حوزه حقوق کودک نیز وارد میشود؛ زیرا هر کودک بر اساس اسناد بنیادین حقوق بشری، حق دارد از سلامت روان، امنیت عاطفی و شرایط مناسب برای رشد ذهنی و آموزشی برخوردار باشد.
در تحلیلهای کلاسیک از جنگ، نخستین تصاویر معمولاً به ویرانی شهرها، جابهجایی جمعیت و خسارتهای انسانی مستقیم محدود میشود. اما در جهان معاصر، جنگ لایهای پنهانتر و عمیقتر دارد: تخریب زیرساختهای دانایی. در این میان، آموزش کودکان یکی از نخستین و حساسترین حوزههایی است که از جنگ تأثیر میپذیرد، حتی اگر گلولهای مستقیماً به کلاس درس اصابت نکند. در بستر ایران و در شرایط تنشهای نظامی و پیامدهای آن، مسئلهای بنیادین شکل میگیرد: شکاف آموزشی و شکاف دیجیتال. این دو شکاف، نهتنها دسترسی به آموزش را محدود میکنند، بلکه بهطور مستقیم آینده اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی نسل کودک را تحت تأثیر قرار میدهند. جنگ، در این معنا، فقط یک بحران امنیتی نیست؛ بلکه یک «مکانیسم بازتولید نابرابری آموزشی» است.
در جهان امروز، جنگ دیگر صرفاً در مرزها رخ نمیدهد. جهان معاصر، شکل تازهای از تقابل را تجربه میکند که هدف اصلی آن نه تصرف سرزمین، بلکه تصرف ادراک انسانهاست. در این جنگ، گلولهها کمتر شنیده میشوند، اما ذهنها عمیقتر زخمی میشوند. اگر در گذشته، قدرت نظامی تعیینکننده سرنوشت ملتها بود، امروز قدرت روایت، تصویر و جریان اطلاعات، نقشی بهمراتب مهمتر یافته است. خطرناکترین بخش این وضعیت آنجاست که کودکان، بیدفاعترین قربانیان این نبرد خاموشاند. کودک هنوز توانایی تفکیک کامل میان حقیقت، تبلیغات، تحریف و عملیات روانی را ندارد. او جهان را از خلال تصاویری میشناسد که در برابرش قرار میگیرد. هنگامی که رسانههای جهانی، شبکههای اجتماعی و جریانهای خبری، تصویری دائمی از ناامنی، خشونت و تهدید درباره ایران و منطقه بازتولید میکنند، این تصاویر فقط بر افکار عمومی بزرگسالان اثر نمیگذارند؛ بلکه آرامآرام در ذهن کودکان نیز به حقیقت تبدیل میشوند.
وزیر خارجه ایران در گفتوگو با یک رسانه ژاپنی فرمولی عینی و قابل تحقق برای فراهم شدن همکاری میان ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی ارائه کرده است.
«طارق رئوف» معتقد است ایران میتواند از کارشناسان ایمنی هستهای ژاپن دعوت کند، اما باید در نظر داشته باشد که آنان گزارشهای خود را بهطور کامل به ایالات متحده ارائه خواهند داد
آقایانِ پشت میزهای فرسودهی نیویورک! دینمدارانِ آیینِ یهودا و سامریها! باور کنید سرزمینهای موعودی که با ریختنِ خونِ کودکان آبیاری میشوند، موعود نیستند... موهوماند.