مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
در جنگی که همه نگاهها به موشکها و جنگندههاست، گاهی چیزی از پایینتر، آرامتر و بیصدا وارد میشود و معادله را بههم میزند. نه صدای غرش دارد، نه رد پررنگ روی رادار. فقط میآید، میبیند و در لحظهای که هیچکس انتظارش را ندارد، ضربه را میزند. اینجا جایی است که نام «حدید» مطرح میشود؛ پهپادی که حالا گفته میشود در دل همین درگیریها، بیهیاهو اما دقیق، به یکی از ابزارهای فعال در به خاک و خون کشیدن منافع آمریکا و اسرائیل تبدیل شده است.
سومین جنگ تحمیلی به چهلمین روز خود رسید و دور جدید حملات موشکی همزمان ایران به قطر، امارات، بحرین و کویت آغاز شد.
در طول جنگ ۴۱ روزه ایران و آمریکا، یک عملیات زمینی جسورانه و احمقانه نیروهای ویژه آمریکایی در نزدیکی اصفهان با مقاومت شدید نیروهای امنیتی و تکاوران ایرانی روبهرو شد. این عملیات، که در حاشیه عملیات دیگری برای نجات خلبان و اجرای مأموریتهای خاص طراحی شده بود، نه تنها به شکست انجامید، بلکه تجهیزات پیشرفته دشمن زمینگیر و منهدم شد. این نبرد عملیاتی، پیام روشن و هشداردهندهای به دشمن ارسال میکند: آتشبس موقت شکننده است و ایران آماده دفاع قاطع است.
آتشبس موقت پس از ۴۱ روز جنگ میان ایران و آمریکا سکوت ظاهری بهوجود آورده، اما در پشت پرده یکی از پیچیدهترین ماشینهای اطلاعاتی منطقه فعال است. سازمان اطلاعات سپاه پاسداران با سالها نظارت، بررسی و رمزگشایی از تحرکات دشمن توانسته برای دشمن تعریف مجددی از تهدید به وجود آورد تهدیدی که به شکلی دقیق، منافع آمریکا و نقاط حیاتی نظامی اسرائیل را در هدف قرار داده و در هر لحظه آماده پاسخ در صورت نقض آتشبس است.
در این جنگ ( جنگ رمضان ) ، هیچ چیز سر جای خودش نبود. آنچه همیشه نماد قدرت بود، عقب نشست و آنچه کمتر دیده میشد، به خط مقدم آمد. آسمان دیگر امن نبود، و زمین، با تمام سنگینیاش، تبدیل شد به پناه و سلاح.
هیچ جنگندهای دیده نمیشود. رادارها هم چیزی نشان نمیدهند که نزدیک باشد. اما چند دقیقه بعد، یک نقطه دقیق روی زمین از بین میرود. نه یک محدوده، نه یک منطقه؛ فقط همان نقطه. سؤال از همینجا شروع میشود؛ اگر کسی در آسمان نیست، پس این ضربهها از کجا میآید؟
در فضای پساجنگ، اولین اشتباهی که میتواند یک کشور را دوباره وارد چرخه درگیری کند، اتکا به پاسخهای قابل پیشبینی است؛ همان چیزی که طرف مقابل برایش برنامهریزی کرده. اگر قرار باشد در مواجهه بعدی با ایالات متحده آمریکا یا اسرائیل، صرفاً همان الگوی «حمله در برابر حمله» تکرار شود، نتیجه چیزی جز تکرار هزینهها نخواهد بود. بازدارندگی واقعی، جایی شروع میشود که طرف مقابل دیگر نتواند رفتار تو را مدلسازی کند.
مذاکرات اخیر میان ایران و آمریکا در پاکستان، بیش از آنکه تلاشی واقعی برای پایان دادن به یک جنگ پیچیده باشد، صحنهای بود از بازتولید همان الگوی قدیمی؛ الگویی که در آن ایالات متحده آمریکا ابتدا با ابزار نظامی معادلات را به هم میریزد و سپس در قامت یک مذاکرهکننده، با دست بالا و مطالبات حداکثری وارد میدان میشود. آنچه در اسلامآباد رخ داد، نه صرفاً یک گفتوگوی نافرجام، بلکه تصویری فشرده از منطق امنیتی آمریکاست؛ منطقی که همزمان جنگ را آغاز میکند و در میز مذاکره نیز از موضع فشار، امتیاز میطلبد