امنیت ملی نه در واژگان حقوقی، بلکه در توازن قدرت تعریف میشود. تجربه سالهای اخیر نشان داده بازدارندگی مؤثر، آنجاست که توان میدانی، محاسبات دشمن را پیش از فشردن ماشه تغییر دهد.
مذاکرهکننده ارشد آمریکا میگوید تسلیمناپذیری ایران در برابر تهدید نظامی ایالات متحده، مایه تعجب سکاندار کاخ سفید است حال آنکه او هم به نوبه خود سرسختی نشان میدهد و از مطالبه حداکثری مبنی بر «به صفر رساندن» سطح غنیسازی ایران کوتاه نمیآید.
فرمانده نیروی زمینی ارتش با تأکید بر اینکه تحرکات دشمن در مرزهای کشور لحظهبهلحظه رصد میشود، عنوان کرد: هوشیاری و بیداری شبانهروزی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، مهمترین عامل بازدارنده در برابر هرگونه ماجراجویی و محاسبه غلط دشمنان است.
سخنگوی دستگاه دیپلماسی هرگونه ادعا درباره نقش ایران در طولانیشدن روند مذاکرات را قویاً تکذیب کرد و با اشاره به فشارهای ناشی از تحریمهای ظالمانه بر مردم، گفت: ایران خواهان سریعترین زمان ممکن برای به نتیجه رسیدن گفتوگوها و رفع تحریمهاست.
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با اشاره به روند تحولات دیپلماتیک و میدانی میان ایران و آمریکا تاکید کرد: با وجود برگزاری ۲ دور مذاکره در مسقط و ژنو، نمیتوان با صراحت از نزدیک شدن به نقطه صفر جنگ سخن گفت؛ موضوعی که بیش از هر عامل دیگری تحت تأثیر شرایط میدان قرار دارد و ایران نیز راهبرد خود را نه صرفاً بر پایه روند مذاکرات، بلکه بر اساس واقعیات و تحرکات میدانی تنظیم میکند.
سخنرانی اخیر دونالد ترامپ در کنگره آمریکا که با هیاهوی رسانهای گسترده به عنوان «مانیفست فشار» تبلیغ میشد، فراتر از یک نمایش تکراری و فاقد ایده نبود. این بنبست کلامی نشاندهنده تغییر موازنه قدرت در منطقه است؛ جایی که واشینگتن در برابر دیوار مستحکم بازدارندگی ایران، تمامی ابزارهای تهدیدآمیز خود را ناکارآمد میبیند.
توافق یا جنگ؛ ایران و آمریکا در نهایت کدام یک از این دو گزینه را انتخاب میکنند؟ پاسخ به این سوال شاید تا پنجشنبه این هفته مشخص شود حال آنکه به گفته «غلامرضا کریمی» استاد روابط بینالملل، عدم وقوع جنگ و حصول توافق اولیه در میز دیپلماسی، مطمئنا در بلند مدت منافع ملی ایران را بهتر تامین میکند و دیپلماتهای ما برای همین به ژنو میروند.
در آستانه آغاز دور تازه مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو، مقامهای دولت ترامپ با طرح ادعاهای تکراری درباره برنامه هستهای تهران، فضای رسانهای را ملتهب کردهاند؛ فضایی که اینبار در برابر واقعیت بازدارندگی دفاعی ایران و موازنه جدید منطقهای شکل گرفته است.