به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در حالی که ژنو میزبان دور سوم مذاکرات هستهای است، لفاظیهای اخیر ترامپ در کنگره و یادآوری ماجراجوییهای نظامی واشینگتن، معادله بازدارندگی در منطقه را وارد مرحلهای تازه کرده است؛ مرحلهای که دیگر شباهتی به گذشته ندارد. تهران اکنون با تکیه بر تجربه هدف قرار دادن «العدید»، نشان داده است که توازن قدرت صرفاً پشت میز مذاکره تعریف نمیشود و میدان نیز بخشی جداییناپذیر از این معادله است.
خیابانهای آرام ژنو امروز شاهد رفتوآمدهایی است که در ظاهر رنگ دیپلماسی دارد، اما در پس آن، سایهای از تنش و محاسبه نظامی دیده میشود. درست در لحظاتی که دیپلماتها با لبخندهای رسمی مقابل دوربینها میایستند، در واشینگتن دونالد ترامپ پشت تریبون کنگره از نابودی توان هستهای ایران سخن میگوید؛ با همان ادبیات تند و آشنایی که پیشتر نیز آزموده شده است.
این فاصله آشکار میان زبان نرم دیپلماسی در اروپا و لحن تهدیدآمیز در واشینگتن، از نوعی دوگانگی در راهبرد آمریکا حکایت دارد. تیم مذاکرهکننده به دنبال چارچوبی برای مهار برنامه هستهای ایران از مسیر توافق است، اما همزمان رئیسجمهور پیشین آمریکا از گزینههای سخت سخن میگوید. چنین رفتاری بیش از هر چیز، اعتبار تعهدات واشینگتن را زیر سؤال میبرد و طبیعی است که در تهران نیز انگیزهای برای عقبنشینی ایجاد نکند. در نگاه ایران، تضمین واقعی نه صرفاً در اسناد امضا شده، بلکه در توان بازدارندگی عینی تعریف میشود؛ در ظرفیتی که بتواند هر تهدیدی را با پاسخ ملموس همراه کند.
واقعیت این است که مخاطب این سخنان دیگر صرفاً نمایندگان کنگره نیستند. تجربه حمله به پایگاه «العدید» نشان داد که معادلات امنیتی منطقه تنها بر اساس بیانیهها شکل نمیگیرد. آنچه در آن رخداد اتفاق افتاد، برای بسیاری از ناظران نشانهای بود از اینکه زیرساختهای نظامی آمریکا در منطقه نیز مصون از آسیب نیستند. تصاویر منتشرشده و گزارشهای تحلیلی پس از آن، این پیام را تقویت کرد که دوران اطمینان مطلق به برتری تکنولوژیک غرب به سر آمده است.