برچسب جامعه‌شناسی

 شیرین احمدنیا، رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران پس از خوشامدگویی به حضار و تسلیت به خانواده و اجتماعی علمی گفت: برخی انسان‌ها آنچنان با یک نهاد و سازمان در می‌آمیزند، گویی تصور آن سازمان بدون او غیرقابل باور است. حضور آقای خلیلی چنان در مشارکت‌های انجمنی طبیعی می‌نمود که امروز، غیبتش نمودی دیگر یافته است. ایشان تا واپسین ماه‌های زندگی خود، با مسئولیت‌پذیری وصف‌ناشدنی، بی‌هیاهو و بی‌ادعا برای پیشرفت جامعه‌شناسی ایران کوشید. آقای خلیلی سهم زیادی در اعتلای انجمن جامعه‌شناسی ایران بعنوان یک نهاد علمی داشت. ایشان با انسان مدارا می‌کرد نه با ظلم. به همین دلیل هم خبر درگذشت او با ارسال پیام‌های زیادی به انجمن همراه بود. تنوع و صمیمیت این نوشته‌ها نشان داد که او معلمی اخلاق‌مدار، دوستی مهربان و همکاری خلاق بود. این نوشته‌ها در یادنامه‌ای گرد هم آمده است؛ یادنامه‌ای که نشان می‌دهد او چگونه زندگی خود را با منش علمی و انجمنی، فعالیت‌های جمعی و روابط دوستانه پیوند داده است.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین‌واندیشه ایبنا، الهام عبادتی نوشت: در میان متون کلاسیک شرق، آثاری وجود دارند که نه‌تنها در سنت فکری سرزمین خود جایگاهی ممتاز یافته‌اند، بلکه توانسته‌اند مرزهای جغرافیایی و فرهنگی را پشت سر بگذارند و به بخشی از گفت‌وگوی جهانی درباره انسان، ذهن و معنویت تبدیل شوند. کتاب «راز گل زرین: کتابی از چین در باب زندگی» به ترجمه پروین فرامرزی که از سوی نشر نو منتشر شده، همین دست آثار است. این کتاب در نگاه نخست متنی عرفانی از سنت تائویی چین به نظر می‌رسد که به شیوه‌های مراقبه و سیر درونی انسان می‌پردازد، اما اهمیت آن تنها به آموزه‌های عرفانی‌اش محدود نمی‌شود. آنچه این اثر را به کتابی ماندگار تبدیل کرده، پیوندی است که میان حکمت باستانی چین و اندیشه مدرن غرب برقرار می‌کند؛ پیوندی که با ترجمه و تفسیر ریچارد ویلهلم و سپس مقدمه و تحلیل کارل گوستاو یونگ، یکی از برجسته‌ترین روان‌شناسان قرن بیستم، شکل گرفته است.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین در نشست «نقش علوم اجتماعی رایانشی در خلق روایت‌های نوین اقناعی و بازآفرینی برند ملی ایران » دکتر هومن قاپچی پسادکترای مدیریت رسانه دانشگاه تهران و   پژوهشگر ارشد حوزه رسانه و شناخت سخنرانی خواهد کرد. 

 گروه اندیشه: روزنامه شرق به قلم بهاره بیات، مقاله ای منتشر کرده، در باره نظریه کنشگری مرزی مقصود فراستخواه و کارکردهای سیاسی آن. بیات در مقاله خود  به نقد نظریه «کنشگران مرزی» مقصود فراستخواه می‌پردازد؛ نظریه‌ای که تداوم حیات و نوسازی ایران را نه حاصل شورش‌های توده‌ای یا اراده مستبدان، بلکه مرهون عملکرد نخبگانی می‌داند که در فضای خاکستری میان «دیوان حکومتی» و «ایوان اجتماعی» روزنه‌گشایی کرده‌اند. از نظر بیات فراستخواه با تلفیق مفاهیم نورث، عجم‌اوغلو، گیدنز و رورتی، این الگوی رفتاری را نوعی «نبوغ بقا» و عقلانیت تدریجی برای تبدیل مطالبات عمومی به ساختارهای مدنی تلقی می‌کند. با این حال، مقاله با تحلیل بیانیه‌های «روزنه‌گشایی» و دکترین «وفاق ملی»، نشان می‌دهد این رویکرد در مقام عمل دچار فروپاشی متدولوژیک شده است. این نظریه با تقلیل سیاست به محاسبات فنی، ترجیح ثبات بر تغییر و چشم‌پوشی از نابرابری‌های بنیادی، «امر سیاسی» را حاشیه‌نشین می‌سازد. در نهایت، از نظر بیات، کنشگری مرزی به‌جای گشودن افق‌های رهایی و ایجاد نهادهای فراگیر، به توافق‌های پشت‌پرده میان الیت حاکم، توجیه انفعال و تکنوکراسی نئولیبرالی برای اداره بوروکراتیک بحران‌ها سقوط کرده است. در ادامه این مقاله را می خوانید:

 گروه اندیشه: دکتر عباس نعیمی جورشری، جامعه‌شناس، و مدیر گروه جامعه‌شناسی حقوق انجمن جامعه‌شناسی ایران، در مطلب پیش‌رو که در روزنامه ایران منتشر شده، می‌کوشد مفهوم «جامعه در وضعیت استثنایی» را به بحث بگذارد و آن را از قلمرو فلسفه سیاسی به حوزه جامعه‌شناسی بسط دهد و این پرسش را پیش بکشد که جنگ، هنگامی که جامعه را در وضعیت استثنایی قرار می‌دهد، چه دگرگونی‌هایی را در نظم اجتماعی پدید می‌آورد. مکتوب حاضر، متن ویرایش و تلخیص شده «ایران» از سخنرانی اوست که در سلسله نشست‌های «جامعه و جنگ» در محل انجمن جامعه‌شناسی ایران ایراد شده است. این مطلب را در ادامه می خوانید: