برچسب بی آبی

پایتخت نشینان اکنون خود قربانی‌اند، نه مقصر و تا زمانی که حکمرانی آبی اصلاح نشود، حتی بارش‌های پُرآب هم نجات‌دهنده نخواهند بود. افسانه‌ای که برای دهه‌ها در گوش مردم تکرار شده حالا اثرات سنگین خود را به رخ می‌کشد؛ ایران هیچ گاه کشور پرآبی نبوده و نیست و اتفاقا از دهه ۶۰ نیز مشخص بود که منابع آبی ایران توان و کشش چنین جمعیتی را ندارد. ایران جزو کشور‌های کم آب جهان است و به جای تبلیغات دروغین دولت‌ها به خصوص دولت مصیبت بار محمود احمدی نژاد برای محیط زیست ایران، باید حقیقت سال‌ها پیش گفته می‌شد؛ ایران دهه‌هاست با بحران آبی رو در رو و دست به گریبان است.

دولت به جای تکرار تعطیلی‌های پراکنده و شتاب‌زده، باید به شکل جدی و هماهنگ با مجلس، تکلیف لایحه تعطیلات آخر هفته را روشن کند. هم‌زمان، برنامه ملی برای کاهش مصرف، افزایش تولید و تنوع‌بخشی به منابع انرژی باید به جریان بیفتد. در غیر این صورت، بحران انرژی نه‌تنها تداوم می‌یابد، بلکه در سال‌های آینده می‌تواند به بحرانی امنیتی و اقتصادی تبدیل شود که تنها با واردات گسترده و تحمیل هزینه‌های سنگین قابل کنترل خواهد بود.

ادامه مسیر کنونی به معنای فروپاشی تدریجی اقتصاد کشاورزی، تخلیه سفره‌های زیرزمینی و از دست رفتن امنیت غذایی آینده است. راه‌حل‌ها ساده نیستند، اما شناخته‌شده‌اند: سیاست سختگیرانه تخصیص، حمایت مشروط از کشاورز و انتقال تدریجی کشاورزی به سمت بهره‌وری، نه کمیت. در نهایت، باید یک اصل روشن را پذیرفت که اکنون آب کالایی نایاب و پرهزینه است، و سیاست «آب مجانی» چیزی جز نسخه‌ای برای فقر، فرونشست، و ورشکستگی نیست.

استیضاح علی‌آبادی، نیز شاید بیش از آن که یک دعوای جناحی یا تقابل مجلس و دولت باشد، می‌تواند نقطه عطفی در بازخواست مدیران حوزه‌های حیاتی کشور باشد. وزیر نیرو شاید مسبب همه‌چیز نباشد، اما سکوت و بی‌عملی‌اش در برابر هشدار‌هایی که خودش هم صادر می‌کرد، دلیلی قوی برای استیضاح است. از سوی دیگر استیضاح علی آبادی هشداری جدی به همه آنانی است که سودای وزارت و صدارت در سر دارند؛ وضعیت به شدت در حوزه انرژی پیچیده و خطرناک و بحرانی است

بهره‌برداری بیش از حد از سفره‌های آب زیرزمینی، مدیریت ضعیف آب و زیرساخت‌های فروپاشیده، بحران آب و هوایی را به یک تهدید ساختاری با اثرات اجتماعی، اقتصادی و ژئوپولیتیکی تبدیل کرده که در حال حاضر می‌تواند به مهاجرت داخلی، اعتراضات شهری، تنش‌های منطقه‌ای و از دست دادن نفوذ بین‌المللی منجر شود.