اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر – ایران در میانه یکی از سهمگینترین بحرانهای آبی تاریخ خود دستوپا میزند، اما گویا برای مسئولان کشور هنوز متهم اصلی همچنان مردماند، نه تصمیمگیران.
این تصویرسازی یکسویه، انکار سهم دولت در شکلگیری فاجعهایست که حالا حیات سرزمین را تهدید میکند. از دهه ۱۳۶۰، رؤیای خودکفایی در تولید گندم و سایر محصولات غذایی، به سیاست محوری جمهوری اسلامی تبدیل شد. این رؤیا، بهرغم هشدارهای کارشناسان، در اقلیمی خشک و نیمهخشک و با منابع آبی محدود، به اجرا گذاشته شد.
به گزارش اقتصاد ۲۴ ، حتی در همین شرایطی که ایران با شدیدترین بحران آبی تاریخ خود دستوپنجه نرم میکند، بخش کشاورزی به جای آنکه نقش پشتیبان امنیت غذایی ایفا کند، به یکی از اصلیترین عوامل فروپاشی منابع آبی بدل شده است.
سیاستهایی که با شعار خودکفایی، آب را عملاً مجانی به کشاورزان دادهاند، امروز هزینههایی به مراتب سنگینتر از منافعشان به اقتصاد تحمیل میکنند.
تصور کنید در کشوری که سالهاست بحران آب از مرز هشدار گذشته، هنوز هندوانه، نماد محصولات آببری که ضرورتی هم ندارد، در حجم بالا کشت میشود. این همه آب صرف محصولی میشود که نه کالای استراتژیک است، نه ارزآور و نه جزو سبد اصلی خانوار.
از سوی دیگر کشاورز هنوز و همچنان بر اساس سود کوتاهمدت و بدون توجه به اقلیم، به سراغ هرچه بیشتر کاشتن میرود؛ چون کسی مسیر درست را نشان نداده است.